Hij is er!

2014 oktober 4
by Anoesjka

Zoals u waarschijnlijk weet, moest de baby zich melden voor woensdag, anders zou het weer een toestand worden.
Dus de verloskundige besloot om op de dag voor de uiterste datum de vliezen te breken, in de hoop dat de bevalling uit zichzelf zou beginnen.
En dat heeft ze op dinsdag gedaan.
Nou, dat heeft geholpen!
Toen baby-lief eenmaal door had dat de stop uit zijn badje was getrokken, wist hij niet hoe snel hij eruit moest komen.

Dinsdagavond om 18:29 uur is onze zoon Jelmer geboren.
Hij weegt 4600 gram precies en heeft daarmee niet het record gebroken.
Maar ja, hij zat dan ook een dagje minder bij zijn moeder.

Het gaat goed met ons.
De dames vinden het prachtig en de zoon is nog wat minder enthousiast.
Die voelt dat hij zijn positie als jongste kwijt is en dat geeft enige onrust bij het baasje.
Donderdag waren de meisjes naar school en waren we thuis met hem en de kraam.
We hebben hem gelaten, maar hij trok toch naar de baby toe en wees neusjes, oortjes en handjes aan.
En gisteravond kreeg Jelmer al een paar keer een dikke Tus.
Komt wel goed.

Gaan we weer…

2014 september 23
by Anoesjka

40+5 vandaag.
En nog geen enkele aanwijzing dat er wat gaat gebeuren van binnen.
Ook deze baby zit prima waar hij zit.
En al weten we het geslacht niet, dit zal dan toch ook wel weer een mannetje zijn.
Die net als MrT en zijn vader lekker lang blijft zitten.
En zich tegoed doet aan allerhande vreterij in moeders schoot.
En dus ook wel weer een enorm gewicht zal hebben.
Kennelijk zijn kleine jongens niet voor ons bestemd.
Want wees eerlijk, een klein meisje zal het wel niet zijn.

En nu ga ik maar weer verder met mijn huis schoonmaken, de was doen, plintjes afnemen, boekjes lezen, sapjes maken, fotoalbums maken en wat al niet meer.
Geduld is een schone zaak!

Mijn nieuwe grote liefde

2014 september 23
by Anoesjka

Al jaren deed ik het met dezelfde.
Buiten het feit dat ie oud was, ik heb hem al sinds mijn studententijd, kon hij ook niet zoveel.
Beetje roeren en draaien, dan heb je het wel gehad.
Niet dat hij niet goed presteert hoor, hij kan nog jaren mee.
Maar zo nu en dan wil je wel eens iets nieuws.
En al jaren kwijlde ik bij andere.
Mooie nieuwe jonge exemplaren met veel frisse accessoires.
Eentje die alles kan.

Mijn ouders hadden bedacht dat als cadeau te geven.
Als verjaardagscadeau, cadeau voor het nieuwe huis en omdat ik natuurlijk gewoon heel erg lief ben.
Ik had ook nog voor een flink bedrag aan bonnen liggen, dus dat kon er mooi bij.
En vorige week zaterdag was het dan eindelijk zo ver!
Met mijn beide ouders naar de stad (ook een unicum!)
We liepen meteen naar de goede winkel en kochten daar de Kenwood KMM023, nu al liefkozend Kenny genoemd.
Een super-de-luxe keukenmachine.
Met alles erop en eraan.

Nadat de koop was gesloten aten we een broodje op het terras.
Daarna wilde mijn vader nog nieuwe kleren kopen (dat heb ik ook nog nooit gedaan met hem!)
En als afsluiter beklommen we, in het kader van open monumentendag, de Sassenpoort.
Ja, ik ook ja met mijn dikke buikje.
Meer ook in de hoop dat de baby er langzaamaan eens een keer uit zou komen schommelen.

We reden via de kookwinkel om Kenny in de laden en de supermarkt (je moet wel wat te proberen hebben immers) naar huis.
Man man man wat een enorm pakket.
En man man man wat zwaar.
En allemachtig wat zit er veel bij!!
We hebben het hele weekend besteed aan het uitproberen van de machine en zijn accessoires.
En de week erna ook.
Er gaat geen dag voorbij zonder dat Kenny de kast uitkomt.
Wat een prachtig cadeau!!

Update 3: Bakken, cultuur, appels en kluswerk

2014 september 15
by Anoesjka

De afgelopen weken hebben we volop genoten van ons mooie gezin en de leuke dingen die onze omgeving te bieden heeft.
Nu er nog geen kleine baby is die al onze aandacht en tijd opeist, hebben we bedacht dat we alle momenten die we hebben gebruiken om leuke dingen te doen.
En dus gingen we naar het Bakkerijmuseum in Hattem, waar de kinderen zelf koekjes mochten bakken.
Ze vonden het heel erg leuk, het meest natuurlijk het koekjes bakken zelf.

Kasteel het Nijenhuis in Heino stond ook al een tijdje op mijn verlanglijstje en op een mooie zondag zijn we die kant op gereden.
Er is een prachtige beeldentuin en in het kasteel zelf is meestal ook een tentoonstelling te bekijken.
De kinderen vonden het heel erg leuk en wilden van alles weten over de beelden die er stonden.
Rixt was voornamelijk erg geïnteresseerd in verschillende beelden en kon er ook van alles bij bedenken.
Heel grappig om te zien hoe serieus ze daarmee bezig was.
In het kasteel zelf was de expositie te zien van Davis Bade – Europe me-, die de beneden verdieping helemaal besloeg.
Carmen vond het een enorm rommeltje en zei dat ze al die papieren en troep maar snel weer op moesten ruimen, want nu kon je alle mooie dingen niet zien.
Toen wij haar uitlegden dat “die troep” nou juist de tentoonstelling was, keek ze erg verbaast.
“Dan vind ik dat niet mooi”  zei ze.
En dat geeft natuurlijk niets, ik moet eerlijk zeggen dat ik het ook niets vond.
Maar gelukkig mag dat met kunst.

Vorig weekend zijn we appels gaan plukken bij Fruittuin Verbeek.
Vorig jaar hebben we het ook gedaan en de kinderen vonden het zo leuk dat we dit jaar maar weer zij  gedaan.
En nu iets eerder, zodat we wat meer keus hadden.
Er waren nu ook nog bramen, herfstframbozen en blauwe bessen te plukken, dus ook daar hebben we een bakje vol van geplukt.
Tijmen vond het ook prachtig en hij heeft heel erg zijn best gedaan om te helpen.
’s middags heeft RJ er met de meisjes alvast een appeltaart of twee mee gebakken.
Een appelcake met toffee crumble, jamjam!

En vorig weekend heeft RJ met mijn vader de douche in de bijkeuken gemaakt.
Dus nu hebben we zeer luxe twee douches.
Nu nog een plank boven de wasmachine en droger en een kastje aan de muur en dan is ook de bijkeuken klaar.
En verder ben ik weer een beetje meer aan het rommelen in de keuken en mijn prachtige stoomoven aan het uitproberen.
We eten steeds meer gerechten die daarin bereid zijn, inmiddels ook andere dingen dan de standaard aardappels en groenten.
Ik heb nog dingen genoeg die ik graag uit wil proberen en hoewel die dikke buik in de weg zit tijdens het koken, doe ik het gewoon op mijn gemakje.
Wat heerlijk toch om een tijdje niet te werken en aan te rommelen.
Geeft te denken over de toekomst!

Update 2: De Kinderen

2014 september 9
by Anoesjka

Hoe het gaat met het kroost vraagt u zich af?
Prima kan ik u vertellen.
Ze hebben allemaal een sprong gemaakt, zowel geestelijk als lichamelijk.
Wel met de nodige ongezellige momenten, maar dat schijnt er allemaal bij te horen zeggen ze.

C is naar groep 3 gegaan.
Ze zit daar nu voor de derde week en is druk bezig met haar lees- en rekenwerkjes.
Ze vertelt vol trots dat ze nu al toe is aan haar tweede rekenboekje en het tweede boekje van veilig leren lezen.
Ik vond een boek terug van ” Vos en Haas” en ze leest het vlot weg.
Wij staan er versteld van hoe snel het allemaal gaat.
Van een kleuter is ze veranderd in een echt schoolmeisje.
In de vakantie is ze ook enorm de lucht in gegaan, zelfs zo erg dat we een hele nieuwe garderobe moesten aanschaffen.
Alles was te klein geworden.
En daarnaast is ze lief en zorgzaam, ze zorgt voor haar zusje en broertje en probeert mij ook te helpen waar ze kan.
Een echt moedertje. Ze kijkt uit naar de baby en wil alles doen, behalve de poepbroeken.

R is nog een echte kleuter, soms heel lief, soms heel brutaal, soms luistert ze prima en soms negeert ze ons.
Alle kenmerken van de grillige kleuter.
Ze is nu officieel in groep 1.
Thuis laat ze wel al zien dat ze geïnteresseerd is in letters en cijfers.
Ze schrijft haar naam en kleine woordjes als oma en mama.
Ze wil steeds meer weten daarover, dus ik probeer haar te helpen op aanvraag.
Op school laat ze het nog niet zien, daar is ze veel te druk met spelen in de speelhoeken en knutselen.
Sociaal gaat het ook steeds beter, ze begint vriendinnen te maken op school en is een paar keer gaan spelen bij verschillende kinderen.
Het naar school gaan, naar zwemles gaan, handjes geven aan vreemde mensen etc, gaat steeds beter.
Ook zij kijkt uit naar de baby, ze toont het door ineens heel erg met poppen te spelen en steeds de buik kusjes te geven.
Ook daaraan merken we dat ze steeds groter wordt.
Ze wil bijna alles zelf doen, vindt zichzelf een grote meid, maar soms kan ze ook nog heel klein zijn en geborgenheid zoeken bij ons.
En eigenlijk vinden wij dat best wel fijn.

T is de bengel in huis.
Hij is op en top twee.
Nee zeggen kan hij als de beste, maar nee horen kan hij niet.
Hij gaat zijn eigen gang en leert omgaan met zijn twee oudere zussen, niet altijd zonder slag of stoot.
Hij moet soms flink voor zichzelf opkomen en dat gaat hem redelijk af.
Hij is een echte knuffel en wil steeds iedereen kusjes geven, met name voor het naar bed gaan is dat een heel ritueel, het hele gezin moet worden afgekust en in zijn volgorde.
Hij wil ook graag op schoot zitten en stoeien vindt hij prachtig, maar wel op zijn tijd.
Zelf doen is ook een groot goed en dat levert nog wel eens wat strijd op.
Praten gaat elke dag beter, we begrijpen nog niet alles, maar we komen inmiddels wel een heel eind.
De meisjes zijn dol op hem, maar af en toe willen ze hem er ook echt niet bij hebben en ook daarover komt nog wel eens een hoop herrie in huis.
Maar over het algemeen kunnen ze het goed vinden met elkaar gelukkig.

De baby zit nog veilig in de buik.
Inmiddels bijna 39 weken en wat ons betreft mag het wel komen.
We kijken er naar uit en zijn erg nieuwsgierig wie er nu weer bij ons wil wonen.
Aan de andere kant is het ook eng: kunnen we het allemaal wel?
Hoe gaan we alles regelen en komt het allemaal goed straks?
Het is hier nu soms al een militaire operatie om alles op tijd klaar te krijgen.
Aan de andere kant, of er nu drie of vier kinderen zijn, dat maakt ook niet meer uit natuurlijk.
De grootste overgang tot nu toe was van 0 naar 1 kind en alles daarna viel heel erg mee.
Dus uiteindelijk zal alles wel weer goed komen en zit ik vooral nu volop in de hormoonellende en schoonmaakwoede :)

Update 1: Vakantie in het Noorden

2014 september 8
by Anoesjka

De tijd vordert gestaag en ik heb het druk.
Op mijn eigen manier dan, want feitelijk doe ik niet zoveel.
Ik ben nu sinds eind juli thuis, eerst drie weken vakantie en aansluitend mijn verlof.
Die twee dagen die ik tussendoor op de praktijk heb doorgebracht, vergeet ik even :)

In de vakantie zijn we naar Denemarken geweest, wederom met de sleurhut van mijn schoonouders.
Had ik vorig jaar al bezworen dat ik er eigenlijk nooit meer mee weg wilde…na dit jaar weet ik het zeker.
Ik ben niet erg gecharmeerd van het ding, dat is nog zacht uitgedrukt.
In de twee weken dat we erin doorgebracht hebben, is er geen dag voorbij gegaan dat ik niet op het ding heb gemopperd.
Via een neef van RJ kunnen we volgend haar een vouwwagen lenen, en dat lijkt ons nou echt helemaal gaaf.
Dus dat gaan we doen.

In Denemarken zelf was het prachtig! We hadden van te voren nooit bedacht dat we daar wel eens heen konden.
We zouden namelijk niet te ver weg en ergens in Belgie of anders Normandie gaan kamperen.
Dus zaten we zaterdags nog te kijken hoe we richting zuiden konden, zondag was de planning compleet de andere kant op.
En dat had alles te maken met het weer.
Via een whatsapp groep met mijn familie kregen we de ene na de andere foto met regen en gemopper.
En in Denemarken bleek het prachtig weer te zijn en te blijven volgens onze vriend Google.
Wij hebben maar liefst 1 dag regen gehad.  Nou nou.

We hadden een camping aan zee, met zwembad, speeltuin en renweides.
Er was een kinderboerderij met geiten en konijnen en weinig tot geen animatie.
Wat wil een mens nog meer?
De kinderen hebben zich uitstekend vermaakt en hebben het nog elke dag over Denemarken, de kwallen in de zee, de clowns die ze hebben gezien en vooral het eindeloze spelen.

Ik denk dat we dat niet beter hadden kunnen doen!

Kwartet

2014 juni 11
by Anoesjka

Inmiddels zijn we goed gesetteld in ons paleisje.
Ja..nee..natuurlijk is nog niet alles klaar.
En ja, er moeten nog her en der plintjes gelegd en geplakt.
En gordijnen boven zou ook zo fijn zijn, zeker in deze tijd van het jaar.
En ZEKER op de kinderkamers.
Maar ach, je kunt niet alles hebben, wel dan?
Altijd iets te wensen overlaten, zegt mijn moeder altijd, anders wordt het leven saai en voorspelbaar.

En aangezien ik al vele wensen in vervulling zag gaan, maak ik me daarover voorlopig niet te druk.
Nee zeg, ik heb wel andere dingen om me druk over te maken.
Over mijn aanstaande kwartet bijvoorbeeld.
Nee, dat wist u n0g niet.
Althans, sommigen van u wel, maar de stiekeme lezer niet.

Ja, er komt inderdaad een vierde telg in huize Reika.
In september verwachten we hem of haar.
Ik hang nu rond de 26 weken en het tiert welig daar van binnen.
Het schopt, het draait en beukt en steekt zijn of haar knoken alle kanten op.
Je zou toch zeggen dat er inmiddels genoeg ruimte is daarbinnen, niet?
Maar kennelijk heeft deze nogal wat ruimte nodig.
We weten, net als de voorgaande keren, niet wat het is.
Dit keer tot enige frustratie van mijn echtgenoot.
De meisjes vinden het fantastisch en dochter 2 roept te pas en te onpas:
“Mama, jij hebt een hele hele hele dikke dikke dikke ronde babybuik!!”
Om vervolgens de baby te knuffelen en kusjes te geven.

Het is trouwens nogal wat, zo’n vierde kind krijgen.
De meningen zijn niet van de lucht en de bijbehorende opmerkingen ook niet:
” Zeker een ongelukje?”
” Wel eens van anti-conceptie gehoord”
” Laat je het weghalen?”
” Pfff, ik moet er werkelijk niet aan denken, vier kinderen, afschuwelijk”  (ja, ik heb het echt gehoord)
” Nou, is dat grote huis van jullie toch nog ergens goed voor”
” Die grote auto hebben jullie in elk geval al”
” Tjee, en hoe ga jij dat doen met je werk?”  (tegen mij)
” Goed gedaan hoor!” (tegen mijn man)

U begrijpt dat deze opmerkingen het humeur en de blijdschap soms behoorlijk kunnen vergallen.
En dat dat maakt dat we het daarna zo lang mogelijk stil hebben gehouden.
Erg eigenlijk he?

Gelukkig zijn er ook legio mensen die het oprecht wel heel erg leuk vinden, laten we die overgrote meerderheid niet vergeten.
Maar de mensen die van die zogenaamd grappige opmerkingen maken, hebben werkelijk geen idee hoe kwetsend dat is.
En hoeveel verdriet ik daarvan heb en hoe onzeker ik daarvan word.
Gefeliciteerd was voldoende geweest en dan ga je maar met je buurvrouw praten over hoe vreselijk je het allemaal vindt.

In elk geval; wij zijn er blij mee en stiekem wilde ik al vanaf dat ik een klein meisje was, een groot gezin.
Vier kinderen, wilde ik, klaar voor mijn 36e.
Dat haal ik net niet, maar goed, dat scheelt ook maar vier maanden.
Waar hebben we het over?

Home sweet home

2014 mei 14
by Anoesjka

We hebben het gehaald.
Het huis in de vinex is leeg, schoongemaakt en opgeleverd.
Weg ermee.
Het witte huis is betrokken.
De verhuizers hebben twee keer moeten rijden, en toen was alles over.
De grote sterke stoere mannen waren doortastend en werkten hard.
Ze stapelden de dozen op en lieten ons achter in de chaos van een verhuizing.

Nu, bijna drie weken later, komt er een beetje orde in die chaos.
We hebben de slaapkamers in orde, de woonkamer is dozenvrij en de apparatuur is overal aangesloten.
We hebben nog wel een hoeveelheid dozen in de logeerkamer gezet en die wachten tot er tijd is om ze uit te pakken.
Her en der moeten nog wat plinten worden gelegd, maar ook dat schiet al op.

Het is hier heerlijk, de kinderen vinden het fantastisch en zijn blij met hun kamers en “het natte bos”, zoals ze een gangetje achter een rij bomen noemen.
Ze vinden het geweldig dat ze hier rondjes in de straat mogen fietsen zonder dat wij erbij zijn.
Dat ze boven en beneden kunnen spelen, met elkaar of alleen.
Vroegen ze in de vinex vaak om de Ipad of tv, nu hoor ik ze zelden daarover.
Ze eten goed, ze slapen goed en zijn goed in hun humeur.

Wij vinden het heerlijk dat we ruimte hebben, dat we een tuin hebben (alhoewel we daar natuurlijk nog niet van hebben kunnen genieten met dit petweer).
En ik ben zo gelukkig met mijn keuken, waar ik zo fijn in kan werken!
En de het heerlijke gevoel van thuis zijn na een dag werken als de kaarsjes en open haard aan zijn in de avonden (bijkomend voordeel van het petweer!)
Als alles echt klaar is, dan zal ik eens wat foto’s plaatsen van ons paleisje.

Afgelopen zaterdag hadden we open huis en vierden we mijn verjaardag.
Het was super gezellig en we zijn heel erg verwend met veel planten en bijdragen voor de tuinset die we inmiddels hebben besteld.

Nu is het tijd om de laatste dozen uit te pakken en alles een plekje te geven.
En ons voor te bereiden op wat komen gaat……

Ik wil naar huis

2014 april 23
by Anoesjka

En dan is het ineens de laatste avond in de Vinex.
Een avond waar ik twee jaar naar heb uitgekeken.
De Vinex is niet mijn ding en zal dat ook niet worden.
Ik voel me er gejaagd, ik voel de kilte van de straat, van de buren.
Er heerst onpersoonlijkheid en desinteresse.
Soms kan er een zwaai af.
Maar meestal kun je een snauw krijgen, vooral als er een kind huilt.
“Anders ga je even naar binnen, ik word gek van dat gejank”, aldus de buurvrouw in de zomer toen R een gat in haar hoofd viel.
“Kan je niet eens wat anders opzetten dan steeds dezelfde kinderliedjes, ik word er gek van”  aldus dezelfde buurvrouw.
“Anders ga je niet in een nieuwbouwwijk stampvol jonge gezinnen met kleine kinderen wonen” dacht ik, maar ik zei het nooit.
Ik heb me hier eenzaam en unheimisch gevoeld en greep elke mogelijkheid aan om weg te gaan.
Hoe ik ook verlangde naar mijn Hometown, dit was een tegenvaller en wat mis ik mijn oude buurtjes nog elke dag.
Het leek wel alsof we van het Zwolle van Amersfoort, naar het Amersfoort van Zwolle waren verhuisd.

Toen we ons huis gekocht hadden en er aan het klussen waren, kwam de buurvrouw even aan.
Zomaar, voor de kwebbel, om even kennis te maken.
Ze kwam vaker, we gingen naar de nieuwjaarsborrel en de mensen daar zijn nieuwsgierig naar wanneer we komen.
Naar wie we zijn en wat we doen.
We gaan nu naar het Zwolle van Zwolle.

Het zal ongetwijfeld nog even duren voor we onze draai gevonden hebben en alles hebben opgeruimd.
Maar ik voel me nu al meer thuis daar dan dat ik hier ooit gedaan heb.
Ik kijk enorm uit naar koken in de nieuwe keuken en douchen onder de regendouche.
Naar spulletjes opruimen en nieuwe dingen kopen, zoals gordijnen en lampen.
Naar lekker met een glaasje bij de open haard met lieve mensen en een goed gesprek.
Naar spelletjes spelen met de kinderen aan de altijd opgeruimde eettafel.
Nog 1 nachtje.
Morgen.
Dan gaan we naar huis!

Nog even

2014 april 21
by Anoesjka

Donderdag komen de spierbundels met de grote auto.
En afgelopen weekend hebben we gedaan wat we konden.
Mijn tante kwam helpen met schoonmaken.
We deden de keuken en de badkamer.
We hebben een bed voor de oudste in elkaar gezet.
We hebben drie ladingen dozen heen en weer versleept.
We hebben de hele vliering geleegd.
De plinten liggen in de kamer, de bijkeuken is bijna klaar.
Het komt niet af, vooral de plinten niet.
Die illusie heb ik niet, maar het komt een heel eind.
(en nee…die plinten zijn NIET pas over 30 jaar af, daar is mijn man een te grote neuroot/perfectionist voor)
In elk geval is het huis verhuis klaar, en dat lijkt me nu toch het aller belangrijkste.
Nog drie dagen.
Nog even!