Het huis is aan kant, de dozen zijn opgehaald door de verhuizer en wij beginnen onze draai te vinden hier in huis.
We overwonnen een oorontsteking van de jongste en een paar driftbuien van de oudste.
We genieten van de mensen om ons heen en de kleine afstanden die we moeten afleggen om bij ze te komen.
En van de spontane bezoekjes die we nu hebben.
Heerlijk!
We hebben de Thai hier ontdekt en zijn op zoek naar de fijnste Albert Heijn.
Graag met zelfscan en waldkornbrood.
Iemand een idee?
En we (her)ontdekken andere leuke, lekkere, mooie winkels en plekjes.
Nu wordt het tijd dat we ons gaan richten op de toekomst.
Klaasje is namelijk ook nog onderweg en dat wil ik nog wel eens vergeten.
Dat ik ineens schrik van die dikke buik.
En dat daar een kindje groeit.
Over negen weken ben ik al uitgerekend, nog vijf weken werken, nog een keer ballet.
Het aftellen is begonnen.
Het wordt tijd dat we aandacht gaan geven aan Klaasje.
Aanstaande woensdag mogen we weer naar de verloskundige en hebben we weer een echo.
Kunnen we weer even spieken.
En dat lijkt me heel goed.
Vandaag was ik op kraamvisite bij een van de senaatsmeisjes.
Niet alleen hoor, we waren er allemaal.
Het babietje wat we mochten bewonderen was nu vier maanden oud en zeer vrolijk en goedlachs, wat heerlijk.
We hebben fijn bij kunnen kletsen over alle dingen die er in ons leven gaande zijn.
Ik vind het zo waardevol dat we na 12 jaar nog steeds contact hebben.
Ik hoop dat dat nog heel lang zo blijft!
Op 2 april 2012 om 08.30 uur reed een grote zwarte vrachtauto ons plein op.
Vier stevige mannen stapten uit en stroopten hun mouwen op.
Ze inspecteerden het huis van boven naar beneden en maakten een plan.
Ze sloopten ons slaapkamerraam eruit en reden de verhuiswagen tot bij het keukenraam.
Ze dronken een bakkie en rookten een saffie.
En daar gingen ze, als een dolle.
Binnen drie uur hadden ze ons huis leeg en precies toen de sirene begon te loeien reden ze de straat uit.
Een mooi vaarwel.
Wij raapten nog wat laatste zooi bijeen, haalden ze stofzuiger door ons kale huisje en reden in twee auto’s achter de verhuiswagen aan.
Mijn vader was inmiddels gebeld en zou naar het nieuwe huis gaan om de mannen op te wachten.
Om 13.00 uur reed ik de vinex van Zwolle binnen en zag daar net de vrachtwagen inparkeren voor ons huis.
Weer inspecteerden ze het huis en wilden ze weten welke ruimte wat was.
En daar ging de stoommachine weer.
Wat een tempo.
En wat een rare ervaring dat er vier stoere sterke mannen al het zware werk doen, kasten uit en weer inelkaar schroeven en dat wij er een beetje bij staan.
Om 16.00 reed het circus de straat uit en keken we ze dankbaar na.
Wat een goede keus om het te laten doen zeg!
Ik ga nooit meer zelf verhuizen, NOOIT meer.
Daarna begon natuurijk de ellende.
Dozen uitpakken, er achter komen dat er in het andere huis meer inloopkasten waren en dat we nu dus kasten moesten kopen.
Kasten uitzoeken, kasten kopen, kasten in elkaar zetten, kasten inpakken.
Mopperen op al die stomme dozen en al die rommel.
De eerste twee nachten hebben we nog bij mijn ouders gebivakkeerd en woensdag zijn we echt in dit huis gaan wonen.
We hebben veel lieve hulp gehad!
Mijn ouders kwamen uitpakken, lampen ophangen, kasten in elkaar schroeven etc.
Een neef paste even snel op, terwijl wij kasten gingen kopen.
We kregen een bloemetje hier en een bloemetje daar.
Tafeltje Dekje Maaike kwam langs met een krat vol met heerlijk eten, compleet met tafelkleed, servetten, kaarsjes, borden en bestek.
Kortom, we voelen ons erg welkom hier in My Hometown.
Inmiddels begint het een beetje ergens op te lijken hier.
De beneden en eerste verdieping zijn redelijk aan kant, hier en daar moeten er nog dingen worden opgehangen.
De zolder is nog wel een puinhoop, maar als we ons daar even een dagje kwaad maken is het ook klaar.
De tuin is ingericht, er staan leuke bloemen en een nieuw gekregen tuinstel.
De meisjes voelen zich helemaal thuis.
Ze vinden het heerlijk om boven op hun eigen kamers te spelen en hebben grote lol in de tuin.
Ik heb niet het idee dat ze het andere huis missen.
Ook op de nieuwe Dodo gaat het supergoed, we horen alleen goede verhalen van de juffen, gelukkig!
Al met al kan ik zeggen, dat we zeker de goede keus hebben gemaakt om nu al hier te komen.
Het is goed voor ons allemaal en we fleuren er ook allemaal van op.
Nog even een paar dagen flink aan de bak om op te ruimen en alle administratie te regelen en dan kan het genieten beginnen!
De afgelopen week hebben we onze ballen/benen uit de broek/onder de kont vandaan gerend.
20 maart kregen we de sleutel van ons huis in Zwolle.
We hadden besloten om niet al te veel aan het huis te gaan doen, want het is een tussenoplossing tot we verder kunnen naar een nieuw koophuis.
En dus hebben we de vloerbedekking die op de eerste verdieping en trappen lag en de laminaatvloer op zolder gewoon laten liggen.
Helaas lag er beneden niets.
Wegens gelukzalige omstandigheden had RJ wat meer dagen vrij dan we ingecalculeerd hadden (hierover later meer) en kon hij aan het einde van de week alvast wat voorbereidende werkzaamheden verrichten.
Vrijdag zijn de kinderen naar Friesland gegaan en kon het kluswerk beginnen.
Op zaterdag stroomden de lieve klussers het huis binnen en in 1 dag tijd is het huis van boven naar beneden gesausd en is er een schuttingdeur in de tuin geknald.
De badkamer werd grondig aangepakt en de tuin is aangekleed met leuke plantjes en een metertje tuin.
Wat zijn we dankbaar dat we zulke lieve en hardwerkende vrienden hebben!
Jongens nogmaals onwijs bedankt!
Zondag heeft mijn schone zus het tapijt boven helemaal gereinigd met een of ander apparaat, is de keuken uitgemest werden de ramen gezeemd.
De vloerbedekking kwam maandag en RJ en mijn vader hebben die er samen ingelegd.
Inmiddels waren we ook in Amersfoort begonnen met het inpakken van dozen.
En deze werden beetje bij beetje meegenomen naar Zwolle, want het Amersfoortse huis moest spik en span voor de openhuizenroute van afgelopen zaterdag.
De afgelopen twee dagen is het huis in Afoort gepoetst, opgeruimd en ontdaan van alles wat een eventuele koper zou afleiden.
Helaas zonder succes, want de kijkers keken liever elders, zo bleek gisteren.
Tijdens het wachten op de kijkers en het verplicht niets kunnen doen, knutselden we twee palmpaasstokken in elkaar en verkochten we wat via marktplaats.
Hoewel we dus onze tijd wel nuttig doorkwamen, baalden we enorm natuurlijk.
Want achteraf gezien was de oorspronkelijk verhuisdag 31 maart…..
Vandaag kwamen moeders en tante helpen en inmiddels is het hele huis ingepakt.
En toen we zo bezig waren, werd het zo nu en dan even een beetje teveel.
We gaan echt dit huis verlaten, echt verhuizen naar mijn home-town.
En hoewel mijn verstand het daar helemaal mee eens is, moet mijn gevoel daar nog even aan wennen.
Hier zijn we gaan wonen na ons trouwen, hier zijn we echt volwassen geworden en boven alles zijn hier onze meisjes geboren.
Hier hebben we nachten opgezeten met huilende babies, hebben ze hun eerste hapjes gegeten en hun eerste stapjes gezet.
We kregen een goede band met onze overburen en de meisjes hadden het naar hun zin op Dodo.
Hier kwamen we echt thuis na onze reis Down Under.
Hier kwam Sinterklaas voor het eerst de schoenen vullen van onze gelovigen en hier hadden we mooie feesten en gezellige etentjes.
We moeten afscheid nemen van ons eerste echte huis, van onze eigen ontworpen keuken, ons behang, onze vloer.
We komen hier nooit meer terug en hoewel ik nooit zal terugverlangen naar deze stad, het huis en de buren zal ik vreselijk missen.
En ik weet dat ik daar over een paar weken helemaal anders over zal denken, maar ja…daar heb ik nu niet zoveel aan he?
Vanavond aten we met ons vieren het laatste avondmaal.
De meisjes en ik zaten hier voor het laatst in bad en we slapen hier voor de laatste keer.
Over 10 uur komt de verhuiswagen en is ons leven hier voorbij.
We gaan naar een nieuw huis in een oude vertrouwde stad.
We gaan ons leven daar oppakken, vernieuwen en uitbreiden.
We gaan nieuwe avonturen tegemoet en vooral een heleboel rust en tijd voor elkaar.
Carmen heeft er alvast veel zin zin, ze wil graag in Zwolle gaan wonen, in het nieuwe huis slapen en naar de nieuwe Dodo.
Ze vindt het prachtig dat ze zo dichtbij haar opa en oma en tante komt te wonen.
Ze wil graag aan de slag in het metertuintje, want daar gaan we sla en bloemkool laten groeien.
Ze kijkt er naar uit om naar school en ballet te gaan.
Rixt vindt het allemaal best, zolang ze maar bij ons is en haar baby en beer heeft.
En wees eerlijk, zolang die meisjes tevreden zijn en het naar hun zin hebben, wie ben ik dan om zo te miepen?
Lief Zwolle, we komen eraan!
Toen ik vier jaar geleden in verwachting was van onze eerste boreling, bleek dat RJ en ik wat te relaxed waren.
In elk geval in de ogen van onze omgeving.
We hadden namelijk nog steeds geen kinder dagverblijf geregeld toen ik drie maanden zwanger was.
En ook nog niet bij vijf.
Het zou wel nooit wat worden, ik was gedoemd tot thuisblijven de eerste jaren, tot we eindelijk ergens een plekje hadden gevonden.
Wij waren ons totaal niet bewust van deze randstederlijke opvattingen en zijn op een gegeven moment eens rustig om ons heen gaan kijken.
We keken bij drie verschillende plekken>
De eerste was zeer groot, veel groepen, lange wachtlijsten, steriele ruimten en veel plastiek.
De tweede was vies, ongeregeld en rommelig.
De derde was gezellig, knus en klein, lieve meiden, mooie rondleiding door een oudere Friese vrouw en geen wachtlijst.
U begrijpt, de keus was snel gemaakt.
Toen het meisje eenmaal geboren was en drie maanden oud, moest mama wennen aan de creche.
En dus ging Carmen twee keer een halve dag naar de babygroep.
Mama vond het vreselijk, Carmen vond het prima.
Carmen werd groter en ging meer beleven op Dodo.
Ze wond de juffen om haar vinger met haar vrolijke en lieve karakter.
Ze werd 1 en ging naar een andere groep, ze kreeg een zusje en trakteerde met een ernstig gezicht.
Het zusje werd drie maanden en ging ook naar Dodo.
En ook zij vond het prima en wond alle juffen om haar kleine vingertjes.
Ze werd ook 1 jaar oud en ging over naar een andere groep.
Beide meisjes maakten vriendinnen, kregen een favoriete juf, hadden momenten dat ze niet naar Dodo wilden.
We kregen telefoontjes dat ze ziek waren, een armpje uit de kom lag, er koorts was.
We kregen zakjes met vieze rompers, ondergespuugde kleren en bemodderde broeken.
We hoorden dat ze lief waren, eigenwijs of hulpvaardig.
Dat ze rustig speelden, hangerig waren of ruzie zochten.
Dat er slecht was geslapen en goed was gegeten.
De juf liet mooie knutsels zien en was trots op de eerste plas op de wc.
De meisjes werden geprezen om hun gedrag en er werd gemopperd op hun koppigheid.
En vandaag gingen ze allebei voor het laatst.
De juffen waren verdrietig, mama pinkte weer een traantje weg, net als bij de eerste keer.
Er werden liedjes gezongen voor de dames: “dag dag lieve Carmen/Rixt”
De knutselboeken zijn uitgedeeld, alle spullen zijn meegegeven.
De meisjes trakteerden op bananenbootjes en hadden nog een heerlijke dag.
Drie en een half jaar hebben de lieve juffen voor onze meisjes gezorgd.
Altijd met evenveel liefde en evenveel geduld.
We zijn dankbaar dat we een plek hebben gevonden waar we onze meisjes veilig en vertrouwd konden achterlaten.
Waar ze goed werden verzorgd en waar ze het vreselijk naar hun zin hadden.
Waar het niet erg was als we een keertje te laat waren.
Lieve juffen, we zullen jullie missen!!
En wat Carmen ervan vindt?
“Mama, ik was voor het laatst op Dodo he?”
“Ja meisje dat klopt”
“Ga ik er nu nooit meer heen?”
“Nee, waarschijnlijk niet.”
“Ze gaan me wel missen hoor mama, die juffies.”
“Ga jij hun ook missen Carmen?”
“Ja, maar alleen de juffies hoor en die zijn op de nieuwe Dodo ook.”
Afgelopen week hadden we vakantie.
Eindelijk een week voor ons vieren.
En dus hadden we allemaal leuke dingen gepland.
Het weekend begon met niets doen. Fijn was dat.
Maandag hadden we een afspraak op een school in Zwolle.
Hoewel we ons best konden vinden in een groot deel van het verhaal van meneer de Directeur, vonden we de school zelf vies.
Smerig eigenlijk gewoon, en dat voor de dag na de schoolvakantie. Best teleurstellend.
Daarbij vond meneer de Directeur leren geen vies woord, evenmin als presteren.
En dat niet alleen voor de bovenbouw, nee, ook de onderbouw moest presteren.
Zo was er een meisje in het afgelopen jaar die dit en dat kon. En een jongen ging op zijn 10e naar het gymnasium.
Het streven van de school is dat 80% van de kinderen in de hoogste twee schalen van de CITO-eindtoets valt en dus HAVO/VWO gaan doen.
Mocht blijken dat er enkele kinderen per abuis in de middenmoot dreigen te geraken, zal er alles aan gedaan worden ze toch in de hoogste score te krijgen. Wat er niet verteld wordt, is hoe die kinderen zich houden op het voortgezet onderwijs….
Er wordt weinig aandacht besteed aan handvaardigheid, tekenen, muziek en cultuur.
“Want, mevrouw,” zei meneer de Directeur, “we hebben maar 23 uur les in de onderbouw en 26 uur les in de bovenbouw. Daar hebben we dus niet zoveel tijd voor.”
Zeer veel minnen heeft deze school gestuurd, zo ongeveer de enige plus is dat hij dichtbij mijn werk staat.
Na deze kennismaking zijn we taartjes gaan ophalen en naar mijn ouders gereden.
Mijn vader was namelijk ook jarig die dag.
De meisjes vonden het prachtig, genoten van de taart, ranja, hapjes, patatjes en appelmoes.
Opa genoot van de mooie tekeningen en de aandacht.
Toen ze zoet in bed lagen, was het nog een hele gezellige avond met de famile.
Dinsdag hebben we vloerbedekking uitgekozen voor het nieuwe huis.
En zijn de ’s avonds naar Ramses de musical gegaan, supermooi!
Woensdagmorgen hebben we de Montesorrischool bezocht, daar was een open dag.
Carmen vond het erg leuk om alle materialen uit te testen.
De school was mooi schoon en licht. Een prachtig gebouw.
De montesorri manier van lesgeven is nieuw voor ons en we kregen er erg veel informatie te horen over de lesmethoden en hoe ze omgaan met de ontwikkeling van de kinderen. En wel van mijn lieve vriendinnetje M, die daar lesgeeft.
We hebben ook meneer de Directeur gesproken, die ons kwam voorzien van een handvol paaseitjes en vrolijk door de school dartelde.
De school gaf een betere, rustiger indruk dan de eerste.
Maar ook hier wat minnen gescoord, maar zeker ook heel erg veel plussen.
We willen nog een paar scholen gaan bekijken in de wijk waar we nu gaan wonen.
Aanvankelijk wilden we dat niet, omdat we dan zeker weten dat Carmen van school moet gaan wisselen.
En ik gun haar zo graag een vriendinnetje zoals M, die ik dit jaar 30 jaar ken.
*KLOENK, wat schrijf ik daar?? Al 30 jaar?? Ik zeg: “Lieve M, dat moeten we vieren, zo ergens voor de scholen weer beginnen?”
Maar misschien is dat wel zo uniek en bijzonder dat ik dat niet kan verwachten.
En moeten we nu dus vooral kiezen voor onszelf en ons eigen geluk?
En dus niet zo moeilijk doen, want kinderen zijn flexibel?
Zucht…..
Na de opendag hebben we onze biezen gepakt en zijn we naar Elders vertrokken.
Ook wel Winterberg genoemd.
Hoewel Winterberg best leuk zal zijn, het appartement keurig was en het weer redelijk, hebben we wel leukere vakanties gehad.
De dames hadden een soort van ploegendienst vervelend zijn en wij waren achteraf gezien eigenlijk te moe om dingen te ondernemen.
En dat voedt elkaar zo ontzettend fijn.
Ach, we hebben best leuke dingen gedaan.
Een middagje Winterberg bekijken, taartjes eten in de lokatie Konditorei, de enige heuvel met sneeuw beklimmen, tekenen, kleien, boekjes lezen, beetje aanrommelen en op tijd naar bed.
Het ergste was nog wel dat we op de laatste middag waren gaan zwemmen, terugkwamen en een enorm verschroeide lucht roken.
Uit onze keuken bleek.
Alwaar ons houten dienblad vrolijk stond weg te kolen op het elektrieke kooktoestel.
Het bleek dat onze jongste dochter met een soort van pyromanistisch genoegen alle knopjes op vol vermogen had gezet.
Met alle stank ten gevolg.
Stank overal, in alle ruimten, in alle kleding, in alles wat we bij ons hadden.
En Godzijdank is het daarbij gebleven, want voor hetzelfde geld had de hut in de fik gestaan…..
Leuk, kinderen.
En nu nog een paar dagen voor we onze nieuwe sleutel krijgen en we ons kunnen richten op Zwolle!
JOEHOE!!
Alweer een paar weken verder.
En inmiddels hebben we heel wat dingen geregeld.
Zo hebben we een huurhuis gevonden in Zwolle en kunnen we er 1 april in.
En hebben we een kinderdagverblijf voor de meisjes, waar ze zomaar per 2 april kunnen komen.
Op twee dagen, van voorkeur.
“Wachtlijst? Nee mevrouw, die hebben we hier niet.”
En nu zijn we op zoek naar een school voor Carmen.
Volgende week gaan we een kennismaking doen op een school en gaan we naar een open dag van een andere school.
Twee uitersten, maar goed, kijken is sfeerproeven is voelen is weten.
Dus dat komt ook wel goed.
En dan gaat onze grote dame dus naar school.
Naar school.
Mijn kind.
Tsssk.
Carmen is er overigens wel aan toe.
Ze is druk met letters en cijfers en wil weten wat school nou precies is.
“Op school zit je in de klas he mama? En dan heb je een juf. En dan leer je lezen.”
Ze is ook echt een kleuter aan het worden.
Ze wil grote mensen dingen doen, helpt met koken en taarten bakken.
Zit rustig een boekje te lezen of helpt Rixt met iets doen.
En soms maakt ze een enorm drama om niets 
Rixt zit enorm in de peuterpuberteit.
Alles is nee, alles wil ze zelf doen en haar oortjes zijn op wereldreis.
Dus heeft ook zij het stoutplekje inmiddels ontdekt en is haar opvoeding echt begonnen.
Eten kan soms een drama zijn, wat de boer niet kent eet ze niet.
Maar met wat zachte of wat hardere dwang eet ze toch bijna altijd haar bord leeg, met smaak.
Momenteel heeft ze erg veel last van de laatste kiezen die doorkomen.
Het liefst hangt ze de hele dag aan een van ons als een kleine koala.
Wij vrezen een overblijfsel uit de tijd down under, waar ze drie maanden in een buikdrager hing.
En voor de rest kan ik niet wachten tot we verhuizen, tot we eindelijk wat meer rust en regelmaat kunnen vinden.
Dat we weer samen kunnen eten elke avond, want dat lukt ons door de week zelden.
Dat we niet zes keer per week naar Zwolle rijden, door de week voor werk en in het weekend vaak nog voor andere dingen.
Dat we geen verjaardagen hoeven af te zeggen, omdat we het allemaal even niet meer trekken.
Nog een paar weken!
Oh ja, zo zien de dames eruit.
Mevrouwen he?
Afgelopen woensdagmorgen hadden we de 20 weken echo.
De hatelijke 20 weken echo, de mooie 20 weken echo.
Het onderzoek waar ik een echte haatliefde verhouding mee heb.
Een goede echo blijft een schijnzekerheid en als er iets gezien wordt, hoeft dat ook niet alles te betekenen.
Maar door alles wat er de laatste maanden is gebeurd bij mijn lieve vriendin, hebben we toch besloten om de echo te laten maken.
Op sommige dingen wil je wel voorbereid zijn.
En dus gingen we toch voor de echo.
Of we het geslacht wilden weten was de vraag.
Daar hadden we het natuurlijk uitgebreid over gehad.
RJ wilde het graag weten, ik niet, ik wel, ik niet, wel, niet, wel.
Een nee weegt zwaarder dan een ja, spraken we af.
Uiteindelijk koos ik voor niet.
En dus weten we dat dit kindje gezond lijkt, het enige wat hij/zij heeft is dat een van de twee niertjes een nierbekkentje heeft wat 1 mm groter is dan het mag zijn.
Komt u dat ook zo bekend voor?
Mij wel. Rixt had hetzelfde namelijk.
We moeten bij 32 weken opnieuw een echo laten maken…
Nou ja…moeten, moeten…. dat zien we dan wel weer.
Vooralsnog gaat het goed, groeit den buik enthousiast door en trappelt het kind blij in het rond.
We hebben alleen nog een naam nodig…
Wat dacht u van Klaasje?
Das een mooie aanvulling op Jantje (Carmen) en Keesje (Rixt)!
Klaasje it is, tot nader bericht.
Mede door de aanstaande gezinsuitbreiding hebben we besloten om een ware familieauto aan te schaffen.
Daarbij kwam dat onze citroen AX uit 1992, ooit gekocht voor 500 euro, finaal afgekeurd werd en voor minstens 800 euro oplap nodig had.
Tja, u begrijpt dat dat financieel niet erg aantrekkelijk bleek.
Dus struinde mijn man het internet af en zo kwam het dat we een paar weken geleden naar Used Car Centre te Zwolle gingen om een proefrit te maken in een donkergrijze Citroen C8, u weet wel, zo’n auto waarvoor je rijbewijs D nodig hebt.
Zo’n auto, waarin je lachend acht mensen kunt vervoeren.
Of vijf, inclusief een uitgeklapte Quinny, boodschappen voor een week en een volledige kampeeruitrusting.
De auto stond ons erg aan en na een paar andere auto bekeken en bereden te hebben, besloten we deze C8 aan te schaffen.
Hij kreeg een nieuwe koppeling, een nieuwe distributieriem, en een grote beurt.
En afgelopen zaterdag hebben we hem opgehaald.
Daar stond hij te glimmen in de garage.
Onze bus burgerbak slagschip bolide.
Het kenteken werd omgezet, het koopcontract getekend en oh ja..ik we moesten nog even betalen en toen mochten we erin wegrijden.
We reden van Zwolle naar Hoogezand, waar we de oma van RJ bezochten, en door naar Damwoude.
Daar bleven we slapen, om de volgende dag naar RJs broer te rijden en via Zwolle weer naar Amersfoort.
400km.
Maandagmorgen stond ik te trappelen van ongeduld om in mijn onze nieuwe auto naar mijn werk te kunnen.
Door een minimaal laagje sneeuw liep ik naar de bolide.
Ik stapte in en wilde starten.
“Uch”, zei de c8.
“Pardon?” zei ik
“Uch”, was het antwoord.
Bezorgd keek ik naar binnen, waar mijn echtgenoot in de wuifstand achter het raam stond.
Hij keek me vragend aan.
Hij zegt uch, gebaarde ik.
RJ kwam naar buiten gesneld en stelde snel de diagnose: Accu Leeg.
“Accu Leeg?” vroeg ik “Hoe kan dat nu?”
“Vrieskou” zei de autodokter en hij rende naar binnen om de crashcar te halen.
De accu werd terstond aan de lader gelegd en aangezien het inmiddels aan de late kant was, ben ik in de leasebak naar mijn werk gereden.
Inmiddels werden thuis de kinderen aangekleed en gevoed.
Daarna probeerde RJ de C8 opnieuw te starten.
“Uch uch”, klonk het klagelijk.
Toen heeft hij toch maar de ANWB gebeld, die, naar het verhaal luidt, redelijk snel ter plaatse was.
Inmiddels had hij ook gebeld met Used Car Centre en het hele verhaal uitgelegd.
“Meneer de manager,” sprak mijn echtgenoot, “Nu heb ik net mijn citroen Ax uit 1992 weggedaan, omdat ik elke morgen stond te hannesen met startkabels. En raadt eens was? Nu sta ik weer te hannesen met die dingen, omdat mijn zojuist gekochte, start zekere auto toch niet zo start zeker is als u deed voorkomen.”
Die baalden natuurlijk goed, dat de grote beurt niet groot genoeg was geweest en dat deze accu aan hun aandacht was ontsnapt.
Maar eerlijk is eerlijk, ze hebben het uitstekend opgelost.
RJ mocht naar de dichtstbijzijnde citroen garage, alwaar het probleem opgelost zou worden.
Toen de ANWB arriveerde constateerde de specialist al snel dat inderdaad de accu op sterven na dood was en dat reanimeren geen zin meer had.
Hij zwengelde het ding aan en op de laatste krachten is RJ via het kinderdagverblijf bij de garage in de buurt aangekomen.
En daar hebben ze snel het probleem opgelost door er een nieuwe accu erin te zetten.
Dus op dinsdag startte ik de C8 en snorde hij tevreden bij het omdraaien van het contact.
We gleden samen over de weg naar mijn werk en ook tijdens het visite rijden, gedroeg hij zich uitstekend, zowel tijdens het rijden in de stad als bij het parkeren.
Dus toen ik weer thuis kwam had ik niets dan lof over onze nieuwe aanwinst.
Vanmorgen, toen we weg wilden rijden op weg naar de afspraak voor de echo, draaide manlief het sleuteltje om.
“Klik klik”, deed de C8
“Nou ja!” riep de man uit
“Klik klik, klik klik” klink het wanhopig uit de auto.
De lichten wilden wel aan, maar een geluidje produceren ho maar.
We zijn snel met de andere auto naar de afspraak gereden en bij thuiskomst hebben we de ANWB maar weer gebeld.
Dit keer leek de startmotor kapot en dus lieten we opnieuw de auto achter bij de garage.
Nu staat hij volgetankt voor de deur, met nieuwe accu en gerepareerde startmotor.
Ben benieuwd wat er morgen weer aan de hand is…..
De afgelopen weken zijn in sneltreinvaart voorbij gegaan.
Er is zoveel gebeurd, dat ik het maar nauwelijks kan bevatten.
Van een waarnemend huisarts, ben ik nu praktijkhouder geworden van een centrumpraktijk.
Samen met collega M ben ik nu verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van onze praktijk.
Naast huisarts ben ik nu ook werkgever, onderhandelaar met de verzekeraar, ondernemer, financieel beheerder, huurder, lener en koper.
Dat resulteert in:
Overdrachtscontracten, maatschapsovereenkomsten, kostenmaatschappen, verzekeringen voor personeel, gesprekken met de bank, aanvragen van een lening, onderhoud met de accountant.
Ben ik wat vergeten?
Taken en zaken die ik niet geleerd heb tijdens de opleiding, maar waarvan wel verwacht wordt dat ik ze even tussen de bedrijven door uitvoer.
En dat ik dan ook nog begrijp wat ik aan het doen ben.
Ik kan u zeggen: dat is allerminst het geval.
Die patientenzorg heb ik, ter uwer geruststelling, redelijk onder de knie, al is dat ook iets waarbij ik dagelijks met nieuwe dingen te maken krijg.
Dingen waar ik me enorm over op kan winden.
En dan met name over de bureaucratische wijze waarop wij in nederland kennelijk wensen te werken.
Beter gezegd: de bureaucratische wijze waarop de overheid wil dat wij werken.
Over formulieren hier, aanvragen daar, overleggen zus en codes zo.
En oh wee als ik niet dit, maar dat aanklik, want dan snapt ineens niemand er meer wat van.
En laten we vooral ophouden over alle grapjes van hare excellentie mevrouw Schippers……
En dan ben ik ook nog zwanger.
Inmiddels 19+5 weken.
En het groeit, bloeit en maakt dat mijn kleren niet meer passen.
En tot mijn grote schande moet ik bekennen dat ik af en toe even vergeet dat er een klein mensje aankomt.
Gelukkig vergeet dat kleine mensje dat niet en wijst hij/zij mij er elke dag op dat ie er zit.
Oh ja, en dan zijn we ook nog bezig met een huurhuis regelen in Zwolle, moet ons eigen huis verkocht worden en hebben we een nieuwe auto gekocht (zie volgend logje).
Halleluja.
Voor iedereen wens ik een mooi jaar.
Dat dromen mogen uitkomen.
Dat er geleefd kan worden in liefde, in gezondheid en met respect voor elkaar en jezelf.
Dat we om kunnen gaan met de tegenslagen die ons te wachten staan.
En dat we kunnen genieten van alle mooie dingen die gaan komen.
In de morgen van oudjaarsdag namen we afscheid van twee mooie mensjes.
Het was een prachtige bijeenkomst.
Ik heb diep respect voor onze lieve vrienden en de manier waarop zij invulling geven aan hetgeen hun overkomen is.
En ik hoop dat ze het gevoel vastkunnen houden en hun verdriet een plek weten te geven.
In de middag hebben we oliebollen gebakken bij mijn ouders thuis.
Hoewel…we…
Mijn vader en RJ hebben oliebollen gebakken en de dames hebben ze opgepeuzeld.
Oudjaarsavond hebben we ook bij hun doorgebracht, we zijn nergens anders heen geweest.
Voor dit jaar was dat goed.
Er is veel gebeurd in het afgelopen jaar en in de familie had iedereen tijd en ruimte nodig voor zichzelf.
En toen was het 2012.
We wonnen niets in de Staatsloterij en bloemen in de postcode loterij.
Wie het kleine niet eert….
We gingen naar huis en stortten onszelf op de bank.
We aten liflafjes en soep.
Keken tvmeuk en gingen vroeg naar bed.
Maandag werkte ik in mijn praktijk.
Mijn praktijk…….
MIJN praktijk.
Voor straf meteen 15 uur.
Hoppa.
Het nieuwe jaar is goed begonnen.
