Anoesjka's blog

Let op: Twee publicaties vandaag!

Na onze geweldige detour naar de Tablelands kwamen we in Cairns terecht. Met nog 5 dagen te gaan tot we onze camper in moesten leveren hebben we besloten om toch nog een stukje naar het noorden te rijden. Met een tussenstop in Port Douglas zijn we richting Cape Tribulation gereden. Dit is het meest noordelijke punt dat zonder 4WD (4 Wheel Drive) langs de kust te bereiken is. We hebben het nog wel gehad over Cooktown, wat nog verder naar het noorden ligt en via het binnenland te bereiken is, maar dit betekende voor ons toch nog 2 x 5 uur rijden, en dat vonden we wat te veel.
De weg naar Cape Tribulation was werkelijk prachtig. Na de oversteek over de Daintree River met een veerboot reden we over kronkelige smalle wegen door het regenwoud. Stijl omhoog en stijl naar beneden, over 1 baans bruggetjes die niet veel meer waren dan een stukje geasfalteerde rivierbodem, en af en toe zoveel begroeiing dat het zonlicht er niet meer door heen kon komen. We hebben enorm genoten en dit uitstapje ging dan ook voornamelijk om de rit zelf en niet de bestemming.

Vanaf de camping in Cape Tribulation hebben we een dag later een wandeling gemaakt langs een van de ontelbare creeks in dit land. Maar dit was een bijzondere creek, voor ons dan, want langs deze creek zou een krokodil moeten liggen, en die hadden we nog niet gezien in het wild. Vol goede moed en met flink veel gesjor aan de kinderwagen (mul zand) kwamen we op een punt waar het pad op leek te houden (volgens mij dan). Gelukkig kwam er een meneer naar ons toe die zei dat we nog een klein stukje verder moesten lopen, en dat daar inderdaad een krokodil op een zandbank lag. En JA HOOR…een paar boomstronken zagen we, samen met vissende campinggenoten, recht tegenover ons een heuse KROKODIL. Na enkele minuten was de krokodil de aandacht blijkbaar zat want ze ging een stukje zwemmen…en dan wordt het dus ineens spannend! Komt ze deze kant op? Een moeder links van ons raakte echt in paniek. “Can you still see it? Is it coming this way? Bryan, step away from the water dear!”, terwijl Anoesjka met haar grote teen zowat in het water stond om te filmen!
Gelukkig voor ons, en helaas voor de film, zwom de krokodil de andere kant op. Wel weer een bijzondere ervaring erbij tijdens deze reis! Crocky kan erbij op het lijstje van bijzondere dieren die we gezien hebben sinds we hier zijn.

Eenmaal terug bij de camper zei Anoes:”Zullen we ‘es kijken hoever we nog door kunnen rijden naar het noorden?”. Leek me een goed plan, dus daar gingen we! Na ongeveer 5 minuten rijden werd het al twijfelachtig of we nog op een ‘sealed road’ zaten of inmiddels op een zandweg reden. Af en toe werd het een beetje glibberig, maar we hebben werkelijk een beest van een motor in onze camper, en 4 wielen om de achteras, dus ik durfde het nog wel aan. Na een kwartiertje te glijden door de modder (met zeer lage snelheid natuurlijk) kwamen we bij het bordje “4WD only from this point”. Maar ja, wij zouden ons niet zijn als we niet eventjes om het hoekje wilden kijken na dat bord. Dus nog een heel klein stukje door rijden, en jawel, daar was de eerste creek waar men niet meer de moeite had genomen om de boel goed berijdbaar te maken. Gaan we nou ook nog over die losse stenen door de creek heen? We besloten dat ik eerst uit zou stappen en door de creek zou lopen..nou ja…we..eigenlijk besloot Anoesjka dat, want zij zag overal krokodillen en durfde er niet doorheen ?
Aan de andere kant zou ik kijken of ik daar nog kon draaien. Eenmaal overgestoken leek het mij dat dat wel ging lukken, maar teruglopend zag ik toch wel een paar hele grote nare rotsblokken liggen, en ik zag in gedachten de bodem van de camper al daar tegenaan schrapen….Dus toch maar niet?..of wel?…het is wel heel spannend natuurlijk…

Een dag later zijn we via dezelfde mooie weg terug naar Cairns gereden waar we onze laatste nacht op een 5 sterren camping hebben doorgebracht. Hier hebben we nog genoten van het aanwezige waterpark (een soort speeltuin maar dan vol met water glijbanen en andere waterdingen) en het zeer gezellige pannenkoekenontbijt de volgende ochtend, aangeboden door de camping.

Inmiddels is de camper ingeleverd, zitten we in een schitterend apparartement met uitzicht op zee, en gaan we morgen duiken in The Great Barrier Reef. Eens kijken of we Nemo’s op het lijstje kunnen bijschrijven en nog wat Cowabunga dude’s tegenkomen.

Zoals dat gaat met reizen zijn we niet meteen naar Millaa Millaa gereden.
We kwamen langs Mission Beach en besloten daar eerst maar even te stoppen.
Een heel klein mini dorpje aan zee, met veel backpackers en erg laid-back, heel erg Ozzie dus.
We hadden een camping recht tegenover het strand en naast de restaurantjes. Erg leuk.

De dag erna zijn we wel doorgereden, de Atherton Tablelands in.
We reden over een weg door weilanden met plukjes tropisch regenwoud, echt prachtig.
Midden in de weilanden stonden zwart-witte koeien, compleet met gele oormerken. Dat is echt raar. Holland in de tropen, we voelden ons er meteen thuis. Het weer was ook erg Hollands, bewolkt en af en toe een flinke bui.
We hebben geluncht bij een biologisch dynamische boerderij. We dachten dat we ook in de kaas, yoghurt en ijsmakerij mochten kijken, maar helaas hadden ze dat recentelijk gesloten voor publiek, in verband met de hygiene. Dat was dus wel jammer.
Na de lunch hebben we de waterval route genomen. In de Tablelands valt zo ontzettend veel regen (elk jaar minstens 350mm),dat er hier geen sprake is van droogte. De watervallen waren dan ook erg mooi om te zien.
Eigenlijk wilden we camperen in Millaa Millaa, maar toen we bij de camping aankwamen, hebben we ons acuut bedacht. Het zag er niet uit.

We zijn dus meteen doorgereden naar Atherton. Maar voordat we daar waren hebben we nog iets heel erg gaafs gedaan. We zijn namelijk op jacht gegaan naar de platypus. Platypussen (of terwijl vogelbekdieren) zijn zeldzame dieren, die leven in Australie en volgens mij verder nergens. Ze zijn over het algemeen erg schuw en zijn erg veel onder water. In onze LP-bijbel hadden we echter gelezen dat we bij een mannetje konden stoppen, die een “no see, no fee” garantie afgaf. En dat hebben we dus gedaan. Met Carmen in de buggy en Rixt in de buikdrager liepen we door de blubber naar een of ander meertje. En na eventjes geduld zagen we inderdaad een platypus. Ze kwam boven, zwom even rond en verdween weer onder water om naar voedsel te zoeken. En toen we er langer stonden, zagen we er steeds meer. Is dat niet bijzonder?
Het mannetje vertelde dat er ongeveer 35 leven in het meertje, overdag komen alleen de vrouwtjes naar buiten en ’s nachts zijn de mannetjes aan de beurt. Mannetjes worden overdag niet getolereerd door de vrouwtjes en mogen alleen in de paartijd bij ze in de buurt komen. Ook vertelde hij dat ergens in 1800 een platypus gevangen was en naar Engeland was gestuurd voor onderzoek. Daar dachten de ontvangers dat er een grap met ze uitgehaald was en dat ze verstuurders drie dieren aan elkaar genaaid hadden. Ik vond het een superbijzondere ervaring om die dieren te zien en ik hoop van harte dat de filmbeelden mooi zijn geworden.

De camping in Atherton bleek tot de nok toe gevuld te zijn met kampeerders. En de twee andere campings in de stad ook. Maar gelukkig mochten we van de campingbaas op een of andere noodplekje staan, waar we zelfs stroom hadden. Blijkbaar vond hij het zielig om ons met twee kleine kinderen buiten de poort te laten staan. Nou gelukkig maar!
De volgende dag hebben we in de lokale supermarkt twee schatten gevonden; stroopwafels en appelmoes. De Tablelands zijn blijkbaar echt Tropisch Holland!

Zondag hebben we een tourtje gedaan.
Met een catamaran van Airlie Beach naar drie eilanden en weer terug.
Om 07.45 uur stond de bus bij de camping.
Keurig net op tijd kwamen we aangelopen.
Carmen had wat pannenkoeken als ontbijt gekregen (over van de dag ervoor) en was dus in opperbeste stemming.
Eenmaal in de haven werden we als makke schapen over alle klaarstaande schepen verdeeld.
Wij bleken een mooie snelle catamaran te hebben gereserveerd, prima!
Na wat woorden van de kapitein was er koffie, thee en lamingtons (cake in een chocoladelaagje en kokos, zeer populair hier! Heeft Poetin dus goed bedacht bij de High Tea).
Snel (en dan bedoel ik echt snel) voeren we naar Hook Island.
Daar werden we uit de boot gejaagd, de ene helft naar het eiland, de andere helft moest op de Jetty (pier) blijven.
Hier werd een kunstje met vissen gedaan, een medewerkster gooide brood in de zee en de vissen vraten het op. Niet zomaar vissen overigens, prachtige vissen! Echt, zonder dollen, het waren van die mooigekleurde tropische vissen.
Na dit kunstje “mochten” we op een semi-submarine, een boot met een glasbodem.
De bedoeling was dat we het koraal konden bekijken, maar helaas was de zee troebel en zagen we niet veel.

Dat gaf ons wel de gelegenheid om te kletsen met het jonge stel naast ons, ook twee Nederlanders, die aan het reizen waren met hun zoontje van Carmens leeftijd.
Die twee vonden elkaar behoorlijk interessant en deden elkaar feilloos na. Prachtig om te zien.
De man van het stel en ik zaten elkaar voortdurend een beetje aan te staren.
Eigenlijk konden we onze ogen niet van elkaar afhouden.
Uiteindelijk heb ik het dan toch maar gevraagd…
“Ken ik jou niet ergens van? Heb je soms in Groningen gestudeerd?”
Dat was zo, maar zo’n andere richting dan ik, dat kon het niet zijn.
“Kom je uit Zwolle?”was zijn tegenbod. “Heb je op het Celeanum gezeten?”
“Ja!!”
Stilte, staren, denken…..
“Heet jij soms…..?” Ja zei hij, dat klopt, en ben jij niet Anoesjka?
Hoe grappig is dat! We hebben natuurlijk uitgebreid bijgekletst die dag!!

Toen we klaar waren op de semi-sub mochten we gaan snorkelen.
Dat was ook wel erg gaaf, een klein voorproefje op wat ons hopelijk nog te wachten staat in Cairns. De zee was wel een beetje fris, maar na enkele flipper bewegingen had je daar helemaal geen last meer van. We hebben veel hele mooie kleurrijke vissen gezien tussen het koraal en dit was dus zeker een stuk leukere ervaring dan de semi sub. Heel mooi!
Na het snorkelen gingen we terug op de boot, waar een heerlijk uitgebreide lunch klaar stond.
Terwijl we hiervan aan het smullen waren, voeren we naar Whitsunday Beach.
Het beroemde witte, satijnzachte zand blonk ons tegemoed en we hebben twee uurtjes heerlijk op het strand doorgebracht en een bakje zand gejat…wou RJ graag dus dat ligt nu in ons ruim in de camper.
Als laatste gingen we nog naar Daydream Island, waar we Kangoeroes op het strand zagen, een ijsje likten en genoten van de zon.
Het was een hele leuke dag en het was veel te snel voorbij.

Die nacht ging de wekker om vier uur ’s nachts.
De buurman kwam bij ons kijken, samen met vrouw en dochter.
Laten we het er verder maar niet over hebben.

Om een uur of zeven begin het knetterhard te regenen en moesten we dus een beetje binnen blijven hangen. Ik heb de was gedaan en we hebben wat met de kinderen zitten omtutten.
’s Middags hadden we met het stel afgesproken bij de lagoon van Airlie Beach. Gelukkig was het inmiddels weer wat beter weer geworden. We hebben een super leuke middag gehad, zo leuk dat we besloten te gaan borrelen. Dat werd borrelen met wat tapas erbij en dat werd uiteindelijk samen eten. We hebben vreselijk gelachen en de kinderen hebben zich keurig gedragen en heel leuk gespeeld. Ze renden achter elkaar aan en hadden de grootste lol. Ze smikkelden van garlic bread, garnalen, aardappeltjes en pasta bolo. De moeders zaten met rode koontjes van zon, zee en alcohol, te gieren van het lachen en te glimmen van trots. Terwijl de vaders een biertje dronken en over mannendingen praatten. Stel yuppen….

Goed, de dag erna zijn we weer weggegaan uit Airlie Beach en zijn we naar Rollingstone gereden. Het weer werd beter en we hebben nog even van de zon genoten. Omdat we boodschappen moesten doen en dat daar niet kon, zijn we daar maar een nachtje gebleven.
Inmiddels zijn we in Lucinda, een heel klein dorpje met niks te doen. Beroemd om de 6 km lange pier. Hier leggen schepen aan om volgeladen te worden met sugarcane.
We hebben hier nu een paar nachten gestaan, in de heerlijke zon en niets gedaan.
Carmen heeft erg genoten van een hele ochtend in het opblaasbadje spelen voor de camper. Rixt lag prinsesheerlijk op een kleedje op de grond te genieten van Carmen’s capriolen en probeerde telkens fanatiek de spatborden van de camper beet te pakken. Gisteravond was er een sausage sizzle BBQ van de camping onder begeleiding van een country & western bandje. De oudjes van deze camping vonden het in elk geval prachtig.

We hebben een appartment geboekt in Cairns, en hotels in BKK en Koh Chang. Allemaal via lastminute sites. Dus belachelijk weinig betalen voor erg veel luxe. Joepie!! Fijn dat dat allemaal rond is.
Nu gaan we naar Milla Milla en dan door naar Port Douglas. Later!

Na het Koala avontuur zijn we naar Hastings Point gereden. Daar hebben we genoten van de luxe van een 5-sterren camping. Een zwembad, privé badkamers (“gewoon zoals thuis”), een zwembad, een spa-resort en een kidsclub zijn een kleine greep uit de fasciliteiten daar. We zijn er twee dagen gebleven (want mooi weer!) voordat we naar Brisbane zijn gegaan. Daar kwamen we een nieuw fenomeen tegen: ”De volle camping.” Inmiddels is het hier namelijk wintervakantie en hebben de scholen twee weken vrij. En dat is te merken! De camping die we hadden uitgekozen was stampjevol. Onze volgende keus had gelukkig wel plek, maar ook deze was aan het einde van de dag vol. De volgende dag zijn we met de bus naar de stad gegaan. Het bussysteem is geweldig! Er zijn snelwegen aangelegd speciaal voor de bus en er is een heel ondergronds wegennet voor de bus. Prima dus! In Brisbane hebben we ons prima vermaakt. Het was heerlijk zonnig weer, we konden zelfs in ons t-shirtje lopen! Eerst hebben we het CBD (Central Business District) verkend. Erg gezellig en veel leuke winkeltjes. Daarna hebben we geluncht bij een of ander foodcourt (ja, een vreetplein! Ze zijn er hier dol op en we vinden ze in elke stad. Het is feitelijk een overdekt terras,meestal in een mall, met eromheen verschillende (5-15) afhaalrestaurantjes (thais, chinees, sushi, indiaas, soep en salades, broodjes, KFC, McD, fish and chipes etc.) Meestal erg goedkoop en erg lekker. En handig, want voor ieder is er wat wils.) Carmen heeft zich tegoed gedaan aan de rijst van RJ en aan mijn pompoensoep en salade met feta. ’s Middags zijn we naar de Southbank gegaan. Een heel gezellig stukje aan de oever van de rivier. Ze hebben er een leuk aquapark (Carmen vond het prachtig!) en een aangelegd strand en natuurlijk allemaal barretjes etc. We hebben ons er prima vermaakt. Tot slot zijn we met de Ferry naar de andere kant van de stad gevaren en zijn er teruggelopen via de Botanische tuinen naar het centrum, waar we hebben gegeten voordat we weer naar de camping zijn gegaan. De dag na ons Brisbane avontuur was het weer bewolkt en frisjes. Dus hebben we alles weer ingepakt en zijn we als gekken naar het Noorden gereden. In Rocky (Rockhampton) zijn we de Steenbokskeerkring gepasseerd en dus zijn we sinds 9 juli officieel in de tropen. Het weer wordt elke dag beter. We hoeven de laatste dagen de verwarming niet meer aan te hebben ’s nachts en overdag kunnen we in onze korte broeken en mouwen lopen. Inmiddels zijn we vandaag in Airlie Beach aangekomen. Hier blijven we drie nachten. Morgen gaan we naar de Whitsunday Islands, we hebben een tourtje geboekt. ’s Nachts zetten we natuurlijk onze wekker om, samen met onze Nederlandse buurman, naar de finale van het WK te kijken! Dat begint hier om 03.30 uur met een voorbeschouwing. Het wordt hier allemaal erg uitgebreid uitgezonden. Ze zijn helemaal lyrisch over Wesley Sneijder, maar toch denkt de lokale ex-soccerroo co-host dat Spanje gaat winnen. Net als die stomme Duitse Octopus. Die zal toch ook wel een keer ongelijk krijgen?!? Maandag komen we bij van de finale en gaan we helemaal niets doen. En hopelijk kunnen we dat doen in de zon, bij het zwembad!

Na ons walvis avontuur in Port Stephens zijn we naar Port Macquarie gereden. Overal wordt aan de weg gewerkt en we zijn al heel veel mannetjes tegengekomen die de hele dag niets anders doen dan een bordje omdraaien van slow naar stop en van stop naar slow.
De “highway” in Australie is een snelweg waar je af en toe 100 mag, af en toe 90 met advies 80 in de bochten, maar ook veel 50 in dorpen en 40 wanneer er een school in de buurt is. Misschien is dat maar goed ook…om te zorgen dat er niet teveel ‘sleur’ in het rijden van lange afstanden komt, want naast de mannetjes met de slow-stop borden komen we onderweg ook heel veel borden tegen waarin gewaarschuwd word tegen ‘fatigue’…gemiddeld komen we per dag zo’n 30 van die borden tegen.
Kreten als “rest WON’T kill you”, “revive and stay alive” en de leukste van allen “playing trivia helps against fatigue….Question: what is the symbol for Queensland?” vliegen voorbij langs de weg, evenals de vele kruisjes met bloemen waar blijkbaar iemand is overleden. Het lijkt echt een probleem te zijn (geweest?) hier! En dat terwijl er heel veel ‘overtaking lanes’ zijn (inhaalstroken)…wij begrijpen het niet altijd even goed, maar vinden het natuurlijk wel erg goed dat er voor gewaarschuwd wordt.

Koekelala’s

In zowel Port Macquarie als in Coffs Harbour zijn we naar koala’s wezen kijken. In Port Macquarie is een koala ziekenhuis waar zieke koala’s worden behandeld. Natuurlijk een erg nobele zaak. We mochten de koala’s niet aaien (misschien wel omdat ze een of andere aandoening hebben) maar mochten wel heeel dicht bij komen om foto’s te maken en gewoon om de beestjes eens goed van dichtbij te kunnen zien.
In Coffs Harbour waren we de dag erna (in het Billabong Koala park) op tijd voor ‘petting hour’ ..jawel, knuffeltijd!…Na uitleg door de verzorger, die een koala op zijn arm/schouder had, mochten we allemaal even de koala aaien. We hebben geleerd dat ze het niet leuk vinden om over de kop geaaid te worden, maar dat we meer de rug moesten aaien. SUPERLEUK om zo’n beestje te aaien zeg! En dat vonden we allemaal, behalve onze eigen kleine koekelala, die meer dan tevreden was in de buikdrager en vol pret keek naar een giechelende Carmen die maar niet genoeg kreeg van het aaien van de koekelala.
Na het koala-aaikwartiertje hebben we natuurlijk ook de rest van het park verkend, en daarbij hebben we ook nog een dingo (hond) en kangaroe’s geaaid. De kangaroe’s hier liepen rond zoals bij een kinderboerderij…hartstikke leuk. We hebben de kangaroe’s ook wat mais uit de hand laten eten, wat een lieve beestjes zijn dat eigenlijk ook!

Hiermee zijn we dus op een dag met prachtig weer goed verwend met deze leuke Australische beestjes.

Echt.
Ik snap heel goed dat jullie foto’s willen zien.
Dat zou ik ook willen als ik jullie was.
En we doen ons best om ze zo vaak mogelijk te uploaden.

Maar……
We hebben niet zo vaak internet op een camping en als we het hebben is het een uurtje, of 50Mb.
En dat besteden we dan graag aan skypen met onze ouders.
Dus vaak tiepen we een verhaaltje en loaden we die snel up bij McKoffie, waar we dan maximaal 10 minuten blijven (zodat ik ook mijn mail kan bekijken en online kan solliciteren en reacties kan goedkeuren).
We hebben immers wel wat beters te doen.

En als we dan een keer gratis internet hebben (zoals vanavond), dan is het ubertraag.
0.3Mb per minuut traag, dat is zo’n 1000 keer trager dan thuis.
Nee echt.

Dus daarom staan er vaker verhaaltjes dan foto’s.
En we doen echt waar ons best.
Echt.
Zoals nu Enjoy!
De foto’s van het aaien der wilde beesten zijn vandaag gemaakt in het wildlife park bij Port Macquarie.
Carmen drinkt een babycino. Warme melk met een beetje chocoladepoeder (nee geen cacao) en cappucinoschuin.
Ze vond het (uiteraard) heerlijk!

Na een paar leuke dagen op de vorige camping, waar we Carmen’s verjaardag gevierd hebben, zijn we naar Port Stephens gereden (One Mile Beach Resort).

Wederom een prima camping met erg vriendelijk personeel. Gisteren zijn we sportief begonnen door naar een uitkijkpunt te rijden. Hoezo sportief? Nou, het uitkijkpunt was 1 km lopen de berg op. Natuurlijk is 1 km lopen niet zo ver, maar ze hadden er niet bij vermeld dat in die 1 km we op een hoogte van 116 meter zouden zitten…en met een kind op de buik en een wandelwagen gevuld met een peuter is dat best wel zwaar…Het is gelukt, we hebben er een half uur over gedaan en vanaf het punt dat we met stenen trappen omhoog moesten hebben we de wandelwagen laten staan en Carmen zelf laten lopen. Ze vond dat heel leuk, ze houdt erg van traplopen J. Bovenaan stond nog een overblijfsel van een radarstation uit de 2^e wereldoorlog, en diverse uitkijkpunten in alle richtingen. We hebben een poosje gekeken of we ook walvissen konden zien, want die zouden ook hier moeten zwemmen op weg naar Cairns om te overwinteren. Helaas…geen walvis te zien, maar wel een schitterend uitzicht en zeker de moeite waard. Eenmaal weer beneden hebben de kinderen fruit gekregen en zijn we naar de haven gegaan. We hebben daar kaartjes gekocht voor de veerboot naar Tea Gardens.

Tea Gardens heeft haar naam te danken aan het feit dat (u raadt het al) er ooit theeplantages waren. Die zijn nooit een succes geworden omdat er veel te veel zout in de grond zit…maar het plaatsje had haar naam inmiddels gekregen en zo heet het dus nog steeds. Het was niet zozeer Tea Gardens, maar meer de boottocht er naar toe die ons interesseerde. Er zijn namelijk allemaal tourtjes hier te boeken om naar dolfijnen te kijken, maar de kans om die tegen te komen zou net zo groot moeten zijn op deze veerboot. Na een leuke tocht naar Tea Gardens, een fijne lunch daar en een prima tocht terug, hadden we echter nog steeds geen dolfijnen gezien. Opmerkingen van de aanwezige Aussie’s in de trend van ‘Well, the dolfins must have their day off….USUALLY there’s LOTS of dolfins to see’ etcetera etcetera vlogen ons om de oren. Ja, daar zaten we op te wachten…fijn dat WIJ net die ene dag een kaartje hebben gekocht waarop er geen dolfijn in de buurt is…hahaha…Ach nou ja, het was wel een leuke tocht met veel andere dingen te zien en met zeer mooi weer…dus wel een fijne dag gehad.

De dag erna zouden we doorrijden naar het noorden, maar eerst nog even kijken of we hier vanaf de kust nog enkele dolfijnen konden spotten. Er zijn ongeveer 150 dolfijnen die Port Stephens als thuisplek hebben. We hebben op verschillende plekken gekeken, maar blijkbaar waren ze te ver van de stranden af om te kunnen zien.

Aangezien we het toch wel heel erg leuk zouden vinden om dolfijnen (en natuurlijk zeker walvissen) in het echt te zien, hebben we toen besloten om toch maar een tourtje te boeken. We zijn weer naar de haven in Nelsons Bay gereden en ik heb daar gevraagd naar de mogelijkheden. Het bleek dat er om half twee een grote boot vertrok om walvissen te bekijken. Ik was een beetje bang dat we hetzelfde als gisteren zouden beleven (wel een boottocht, maar geen vis te zien), maar de mevrouw aan de balie vertelde dat als dat het geval is de maatschappij je net zo lang mee laat gaan totdat het wel lukt om walvissen te zien….en dat het vorige jaar 2 keer (van de 740 keer) niet gelukt was. Goed dan, we gaan mee ! Twee kaartjes gekocht en een uurtje later zijn we aan boord gegaan.

Met een grapjas als kapitein (there are lifevests on board, and if you have more than one child, now is a good time to choose which you like te most J) gingen we naar de open zee.

Binnen een half uur zei de kapitein dat hij al enkele walvissen in het vizier had aan de horizon, en dat we er ongeveer 10 minuten vanaf zaten. Na 5 minuten konden we met het blote oog al goed zien waar de walvissen boven water kwamen om lucht te halen. Het waren ‘humpback whales’, dit zijn zeer actieve walvissen die veel boven water komen en spelen met hun staart en andere gekke dingen doen. Ze kunnen tot 30 minuten onder water zijn met de lucht die ze hebben, maar gemiddeld komen ze per 3 minuten boven.

Na enkele minuten zaten we op slechts honderd meter van waar zojuist boven water waren…en toen…een SPECTAKEL!. 4 Walvissen van rond de 12 meter die ongeveer 40000 kilo wegen kwamen boven om lucht te happen en met hun immense staarten te flapperen…ONGELOFELIJK om dat in het echt te zien…en in de anderhalf uur daarna zijn we verschillen groepen walvissen tegen gekomen…sommige walvissen hadden haast, anderen bleven lang in de buurt van de boot en waren aan het bekvechten over wie de baas was…het was uniek en heel erg mooi om de zien!….We hebben er enorm van genoten. Als bonus hebben we onderweg ook nog een zeehond, een enorme zeeschildpad en diverse dolfijnen gezien, gefotografeerd en gefilmd!

Een prachtige tocht en een betere besteding van onze tijd en dollars voor deze middag hadden we niet kunnen verzinnen (met dank aan pa en ma)

Carmen is vandaag jarig!!
2 jaar alweer!
We werden wakker met wat bewolking en opa en oma op skype.
De camper is versierd en en de jarige kreeg een pop met een flesje, een kangoeroeknuffel, een bal, nieuwe schoenen en er ligt nog een cadeautje van pake en beppe.
Wij gaan feest vieren, verhaal en foto’s volgen!

Sinds de laatste update hebben we 1500 km gereden.
En nu zijn we weer in Sydney.
Na drie en een halve week mooie dingen zien in het koude regenachtige zuiden, hebben we nu de jacht op de zon geopend.

Vrijdag zijn we weggegaan uit Port Fairy. De hele nacht had het geregend, wel gezellig hoor, dat getik op het raam, maar we besloten om toch maar snel de zon te gaan zoeken.
En walvissen, die ook.
Dus gingen we eerst naar Portland, want daar waren ze een aantal dagen achterelkaar gezien, volgens internet. We reden naar Cape Bridgewater en keken uit over een prachtige zee, hoge golven, regenbogen, alle kleuren licht..en geen walvissen. Wel zagen we een leuk restaurantje waar we koffie gingen drinken. En, omdat het zo gezellig was, ook maar meteen hebben geluncht (op kosten van mijn ouders, dank daarvoor). Het was heerlijk en ook Carmen heeft flink van onze quiche met geroosterde groenten en ricotta zitten snoepen.
Hierna hebben we onze biezen gepakt en zijn we naar Hamilton gereden, ten noorden van Portland, met het idee om vanuit hier naar de Grampians te rijden. Maar ook in Hamilton was het vies goor weer en het weerbericht van die avond voorspelde niet veel beters voor de komende dagen, ook niet in de Grampions. Dus.
Bij binnenkomst hadden we aanplakbiljetten gezien voor een of ander dansfestival. We vroegen ernaar bij de receptie en het bleek te gaan om klassiek ballet en tapdans. Dat vond ik natuurlijk wel heel leuk en dus gingen we om half zeven richting dansvoorstelling. Een beetje gehaast, want we waren al laat en moesten nog kaartjes kopen.
We kwamen bij de ingang en een van de dames wilde weten voor wie we kwamen.
“Voor de hele show” zeiden wij. Dat bleek raar, gezien de wenkbrauwen die omhoog gingen.
Waar we wilden zitten, bovenin of onderin. “Dat maakt niet zoveel uit hoor, waar plek is.” We konden wel even naar de zaal kijken. Ik dacht heel naïef dat we een plattegrond gingen bekijken, maar nee, we mochten via backstage de zaal in en kijken wat het beste was. De zaal was totaal leeg! We mochten alles nog uitkiezen. “Dan liever boven,” zei RJ “dan kunnen we eruit als de kinderen gaan gillen.” Dus gingen we weer terug naar de ingang, naar buiten, naar binnen bij de bioscoop ernaast, in de lift, door allemaal deuren en de zaal in. Achterin bij de rolstoel zitplaatsen. Prima plek! De buggy en maxicosi konden er mooi staan en wij prima zitten. Het feit dat we uit Nederland kwamen ging als een lopend vuurtje door het gebouw, en al gauw kwam er iemand van de organisatie naar ons om te vertellen dat haar man ook uit Nederland kwam. Vervolgens kwam er een heel verhaal over hutspot, en dat haar kleinkinderen dat niet erg lekker vonden. ‘Yeah, they like the mashed potatoes and the ‘rookworst’, just not the green stof, the boeruncole!’. En trots dat ze was op haar ‘Boeruncole’-uitspraak! ? Een erg aardige en enthousiaste vrouw in ieder geval die ons een fijne voorstelling wenste.

Vlak voor zevenen was de zaal nog steeds zo goed als leeg. We begonnen ons al af te vragen of het wel echt om zeven uur zou beginnen, toen de jury ging zitten en een presentator opkwam. “Welcome this evening tot the jury and our audience, and a special welcome tot our international guests who just walked in from the Netherlands. We start with our first contestent.” Weg mannetje, muziek aan, danser op het podium, kunstje doen, twee minuten, kunstje klaar, danser weg, jury kletsen, belletje ringelen, prestentator op, danser 2 enzenz.” Het bleek een danswedstrijd te zijn. In de jury zat wel een scout van het ballet van Sydney en de deelnemers waren 12-16. Sommige heel erg goed, anderen niet om aan te zien. Erg leuk! En we hebben alles gezien.

Zaterdag hebben we eerst uitgeslapen en toen zijn we naar Melbourne gereden en hebben op dezelfde camping gestaan als eerder. Zondag hebben we eerst uitgebreid geshopt om cadeautjes voor onze bijna jarige dochter te kopen. Ze heeft ze min of meer zelf uitgezocht en was wel een beetje verdrietig dat ze ze achter moest laten. Niet wetende dat ze inmiddels ingepakt en wel ergens in de camper liggen ?. Daarna zijn we doorgereden naar Albury (Hume highway), waar we hebben overnacht om de volgende dag verder te rijden naar Canberra. De hoofdstad van Australie. De stad ligt in zijn eigen staat, The ACT (Australian Capital Territory). Canberra komt van Kambera, aborigional taal voor plaats van samenkomst. De stad is gesticht, omdat de Australiers het niets eens konden worden over de plaatst van de hoofdstad, Sydney of Melbourne. Om een burgeroorlog te voorkomen, hebben ze Canberra gesticht.

Dinsdag was onze eerste dag daar.
We zijn naar de stad gereden en hebben de camper weten te parkeren op een vrij centraal gelegen parkeerterrein. We hebben eerst wat door de stad gelopen en na de lunch zijn we naar Australia’s Parliament gelopen. Dat viel even tegen zeg…die wandeling dan! We deden er wel wat langer over dan we gedacht hadden! Toen we er eenmaal waren,bleek het niet voor niets. Een prachtig gebouw, voorzien van een vlag zo groot als een stadsbus. Voor dat we naar binnen mochten, moesten we een securitycheck ondergaan, waar ze bij een vliegveld jaloers op zijn (zelf de schoenen moesten uit!). Eenmaal binnen bleek dat op dat moment zowel the Senate and the House of Representatives zitting hielden. En daar mochten we bij zijn als we wilden. En dat wilden we natuurlijk wel. Dus zijn we naar de Respresentatives gegaan, in de groene zaal. Het bleek te gaan om het vragenuurtje. De hele Australische politiek was vertegenwoordigd, alle ministers en ook de Prime Minister (die het momenteel niet zo makkelijk heeft, we zien hem elke avond op het journaal en er wordt om zijn plek gevochten. Edit: op het moment van plaatsen is de Prime Minister afgetreden, hij is inmiddels vervangen door de eerste vrouwelijke minister president van Australie. Ook haar hebben we wat horen zeggen tijdens ons bezoekje daar. erg actueel dus allemaal!) nam het (luidruchtige) woord. Het gaat net als in Engeland. De ministers en de oppositie zitten tegenover elkaar, als er iemand het woord heeft, schuwen de anderen niet om hun mening te geven en de “Hear hear”’s zijn niet van de lucht. Prachtig! We hebben er een kwartier gezeten, toen was het welletjes met de dames. Nadat we de rest bekeken hadden, zijn we met een gratis bus terug gegaan naar onze camper.

Vandaag zijn we eerst naar het National Museum of Australia gegaan. Een prachtig mooi museum over de geschiedenis van Australie, van de Aborigionals tot de eerste kolonisten en van de oorlogen tot de eerste immigranten vanuit Engeland. Zelfs de Socceroos hebben er een plekje. Heel erg leuk en interactief, dus ook leuk voor Carmen. We hebben er twee uur rondgelopen.

En nu zitten we weer in Sydney. Morgen willen we nog even de stad in hier en wat we daarna doen weten we nog niet. Hangt ook van het weer af. En dan op naar vrijdag! Dan wordt onze grote meid 2 jaar!! Zin in!