Meivakantie

2013 mei 5
by Anoesjka

Met een schoolgaand kind komen we er hier achter hoe lastig het eigenlijk is, die kinderen.
Die kinderen hebben te pas en te onpas een dag, een week, twee weken of zelfs zes weken vrij.
En ga dat dan maar eens oplossen.
Gaan die van drie en nul nog gewoon naar het kinderasiel, gaan ze eenmaal naar school, zijn ze daar niet meer welkom.
Het schijnt niet helemaal normaal te zijn om een kind van vier alleen thuis te laten of een hele dag de straat op te schoppen.
En, omdat ik toch wel een voorbeeldfunctie heb te vervullen, houden we ons maar aan die belachelijke regels.
Ook als dat betekent dat wij dan vrij moeten nemen van ons werk om op ons kroost te letten.
Dat kan toch eigenlijk niet de bedoeling zijn van de overheid, als al die ouders zomaar thuis gaan zitten in schoolvakanties.
Dat levert geen productie op, zo komen we nooit uit de crisis.

En aldus geschiedde dat wij allemaal vrij waren afgelopen week.
Wat een heerlijkheid!
We genoten van het mooie weer en rommelden een beetje om.

De vakantie begon met het Poetin Staatsbanket.
De volgende dag hebben we alle rommel opgeruimd, wassen gedraaid, sanitair schoongemaakt etcetc.
Maandag hebben we ons voorbereid op de grote dag.
We deden wat inkopen her en der en keken naar alles wat met de koningin te maken had.
Om over dinsdag maar te zwijgen…oh nee…daarover heb ik me al uitgelaten.

Woensdag wilden we graag de bloemen in de nieuwe kerk gaan bekijken, maar de wachtrij was zo belachelijk lang dat we in Artis zijn geëindigd.
En daarna zijn we met een pizza in onze buik weer naar huis getreind.
Het was een heerlijke dag, met zon en veel plezier!
Verder hebben we de tuin onder handen genomen.
De wildernis aan de voorkant van het huis is verdwenen, de moestuin staat weer te bloeien en er staan her en der weer bloemen.
Onze zoon heeft bedacht dat hij moest kruipen en doet dat nu als een dolle.
En onze oudste dochter kan ineens fietsen.
De week van de mijlpalen, in alle opzichten.

Zoals altijd was de vakantie weer veel te kort.
Gelukkig werk ik aanstaande week maar 2,5 dag, met dank aan Hemelvaart en een vrije dinsdagmiddag!
En die dinsdagmiddag ga ik lekker leuke dingen doen met mijn grote meid.
Daar kijk ik nu al naar uit!

Koninginnedag, de voorlopig laatste keer.

2013 mei 5
by Anoesjka

*Pas op, ernstig monarchistisch stuk*

Dinsdag hebben we de hele dag voor de tv doorgebracht.
Als ware monarchisten zagen we Hare Majesteit Koningin Beatrix afstand doen van de troon.
Ze lachte er opgelucht bij, wij lieten een traantje gaan.
De nieuwe Zijne en Hare keken wat ongemakkelijk, wat onwennig, wat moeilijk.
Maar ook trots en dankbaar op (schoon)moeder.

Tussendoor kochten we de Plaatselijke Kleedjesmarkt in het hart van de Vinex leeg en snelden we weer naar huis.
En toen zagen we ons prachtige Koningskoppel naar de Nieuwe Kerk schrijden, wat een plaatje!
Wat een beeldschone Koningin hebben wij!
En wat een toespraak van Onze Majesteit!
Hij zal niet zomaar schikken in een ceremoniële rol en ik denk dat dat ook goed is.
Er valt best heel wat te zeggen over het Koningshuis hoor, zoals de financiele vergoeding die meer dan belachelijk is.
Maar het feit dat wij een onpartijdige Koning mogen hebben, die ons land vertegenwoordigd en aanmoedigd in saamhorigheid lijkt mij een goede zaak.
Wat betreft de overerfbaarheid van deze titel en het niet democratisch verkiezen van een staatshoofd?
Daar heb ik geen boodschap aan, ik denk niet dat er iemand is die deze rol zal verkiezen, je hele leven staat in het teken van dienstbaarheid, je moet, ook al wil je niet.
Een minister-president of, godverhoedde, een president zoals de landen om ons heen dat kennen, is ook niet je van het.
Daarvan zien we genoeg voorbeelden, die mensen kopen letterlijk hun functie door met een goed (duur) verkiezingsprogramma te komen.
Een mooi hoofd en een gelikt verhaal en je bestuurt een land en daarbij is je achtergrond of opleiding van geen enkel belang.
Een functie, welke vervolgens niet goed uitgevoerd hoeft te worden, want na vier jaar ben je toch weer weg.
Als je die vier jaar al haalt, want dat is de laatste jaren in Nederland nou ook niet bepaald een succesfactor.
Is dat te verkiezen boven iemand die zijn leven lang getraind wordt, opgeleid wordt, geoefend wordt om zijn aanstaande functie uit te moeten oefenen?
Ik vind van niet.

De kamerleden die weigerden om de eed of de belofte af te leggen, zijn mijns inziens hun functie niet waard.
Ze hebben het niet helemaal goed begrepen.
De eed is helemaal niet zo zwaar en heeft een symbolische functie.
Het is een bevestiging van de komst van de nieuwe koning en een antwoord op de eed die hij heeft afgelegd:

Wij ontvangen en huldigen, in naam van de volkeren van het Koninkrijk en krachtens het Statuut voor het Koninkrijk en de Grondwet, U als Koning;
Wij zweren (beloven) dat wij Uw onschendbaarheid en de rechten van Uw Koningschap zullen handhaven.
Wij zweren (beloven) alles te zullen doen wat goede en getrouwe Staten-Generaal, Staten van Aruba, Staten van Curaçao en Staten van Sint Maarten schuldig zijn te doen.
Zo waarlijk helpe ons God almachtig! (Dat beloven wij!)

De eed die de leden afgelegd hebben bij de installatie in de kamer, is een eed waarbij trouw gezworen wordt aan de grondwet.
En laat hier nu instaan dat de koning onderdeel van de regering is.
Dan kun je tien keer republikein zijn, maar dat feit heb je daarmee al erkent en daar heb je mee ingestemd.
Moet je dan werkelijk zo kinderachtig zijn om tijdens een inhuldiging niet mee te doen?
Wat mij betreft sla je dan de plank mis en hoef je jezelf niet in de kerk te vertonen.
Ga dan lekker Willempje Prik doen op het Waterlooplein met Joanna en de rest van de (60) republikeinen.
En ga dan niet, opgedirkt en wel, aapjes komen kijken en mee lopen borrelen op kosten van de staat.
Want je vindt immers toch al dat het allemaal teveel kost.
Sneue rakkers.
Zo.

Dat gezegd hebbende:
Wij genoten verder van het hele circus en de prachtige beelden van ons koningskoppel.
Van lieve oma Beatrix, die de prinses van Oranje voorzag van de nodige uitleg en zichtbaar zat te genieten.
Wat een rust op haar gezicht.
Van een gapende Amalia, van een wiebelende Ariane en van de saamhorigheid op de dam.
Van de prachtige jurken van Maxima, van de ontspanning op het gezicht van de koning toen de plechtigheden eenmaal achter de rug waren.
Van de spontane meet en greet met Armin en zelfs ZELFS van Andre Rieu (die ik normaliter niet aan kan zien).

Voor mij was het een prachtig feestje, dat eindigde met vierkante ogen.
Ik ben trots op ons koningshuis, wat een weelde dat we dat mogen hebben en dat we met ons allen in vrijheid de inhuldiging van een nieuwe koning kunnen beleven.
Ik gun prinses Beatrix een mooi pensioen, ik hoop zo dat ze haar verdriet kan verwerken om haar zoon, dat ze kan genieten van haar kleinkinderen,
dat ze haar hobbies kan uitvoeren en alleen nog openbare dingen gaat doen die ze echt echt heel erg leuk vindt.
En ik gun de nieuwe koning en koningin een mooie, rustige en goede regeertijd.
Lang leve de Koning; hoera, hoera, hoera!!

1e kwartaal

2013 mei 3
by Anoesjka

Om dan meteen de daad maar bij het woord te voegen: een logje over de eerste drie maanden van dit jaar.
Maar mijn hemel, waar moeten we dan beginnen!
Eens kijken of dat wat gestructureerd kan.

Gezin
De jongste telg in dit gezin begint al een echte dreumes te worden.
Hij ontwikkelt zich voorspoedig.
Hij heeft bijna vier tanden, hij zit, hij eet bijna met de pot mee, en sinds gisteren (mijlpaal, mijlpaal!) kruip hij op handjes en knietjes door de kamer.
En snel ook. Op weg naar de knopjes en de lichtjes van de stereoinstallatie.
Maar nog is hij niet tevreden, hij wil staan en lopen en alles maar kunnen.
En eigenlijk wil ik hem zo graag klein houden :)
Hij heeft ook een keerzijde, namelijk dat hij ons al zes weken minimaal twee maal per nacht een extra momentje met ons wil hebben.
Maar we hopen dat er met de nieuwe vaardigheden een einde aan deze ellendige sprong komt.

De middelste is enorm goed aan het praten geraakt.
Ze maakt enorme zinnen, heeft een enorm goed geheugen en legt alles uit.
Waarom ze iets doet en waarom ze iets van ons wil.
Ze vindt de baby steeds leuker en als wij niet kijken dan geeft ze hem stiekem kusjes en loopt ze met speelgoed achter hem aan.
Ze kan enorm goed spelen en is dol op kleuren, kleien, verven, met water en zand smeren; kortom kliederen.
En haar oortjes, ach ach, die oortjes.
Ze zijn er wel, maar ze doen het volgens ons niet.
Ze is slecht in luisteren, is enorm dwars-en driftkoppig en kan enorm mokken.
En dat heeft ze niet van mij hoor……nee…..echt niet.

De oudste is echt al een grote meid.
Ze gaat graag naar school en leert niks, of weet niet.
Maar ondertussen kan ze bijna haar naam schrijven en herkent ze feilloos de cijfers van 0-10.
Elke dag komt ze thuis met nieuw verworven vaardigheden en knutselwerken.
Ze is een echt meisje meisje, ze speelt graag met poppen en barbies.
Ze tuttelt met het babybroertje en helpt enorm goed met alles.
Sinds vandaag kan ze fietsen zonder zijwieltjes.
Ze kan nog niet zelf opstappen of sturen, maar trappen, sturen en remmen gaan al heel erg aardig.
Haar keerzijde zit in niet tegen oneerlijkheid kunnen en dan vooral niet als het zusje meer van iets krijgt dan zij.
Dat geeft veel gemopper en gemok.

Al met al kan ik wel zeggen dat ik een supertrotse mama ben.
En we treffen het wel enorm met die kinderen, want het helpt elkaar en het rommelt wat aan.W
Het valt me allemaal reuze mee!

Werk:
Op de praktijk begint er enige rust te komen.
Mijn maat is weer begonnen half januari en we raken aardig op elkaar ingespeeld inmiddels.
Ik kan eerlijk zeggen dat ik het heel erg goed getroffen heb met haar.
Want zeg eerlijk: we wisten natuurlijk echt niet waar we aan begonnen waren.
Waar ik te losjes ben, trekt zij de teugels aan en waar zij te strak gaat, laat ik ze vieren.
En zo kunnen we elkaar en de praktijk goed bijsturen waar nodig.
We zijn inmiddels meer dan alleen maar maten.

Overig
Wat deden we nog meer?
We gingen een weekje naar Texel met mijn ouders.
We hadden een prachtig mooi huisje en het was super leuk, alleen dat weer…
Het was zo onvoorstelbaar koud! Maar we lieten ons niet kennen en dus gingen we elke dag naar het strand en bezochten we alle highlights van het eiland.
Wat mij betreft voor herhaling vatbaar.

Mijn vader werd 65 jaar en dat moest gevierd.
We gingen uit eten en de meisjes gingen met opa en oma naar Nijntje de Film.
Terwijl opa (en oma?) lekker lagen te slapen, beleefden de meisjes hun eerste bioscoop avontuur en naar ik begrepen heb vonden ze het heel erg leuk.
In elk geval hoor ik met name de middelste er nog wel geregeld over, dus het heeft wel impact gemaakt.

Dat waren dan toch wel de hoogtepunten hoor.
In elk geval voor zover ik ze hier ga delen ;)
Bent u weer bij !

Staatsbanket

2013 april 29
by Anoesjka

Na een flinke sabatical, besloten M en ik dat het weer de hoogste tijd was om onze Poetinschorten uit de kast te vissen.
Een paar weken geleden begonnen we voorzichtig met een High Tea  en gisteren was het weer tijd voor een echt diner.
Gezien de datum en de aankomende troonswisseling konden we niet onder ons thema uit.
En dus hadden wij op 27 april jl. in huize Reika, ter ere van verjaardag van onze toekomstige koning:

Het Poetin Staatsbanket.

Wat aten we:
Aperitief: Oranjebitter met prosecco, Feestbrood
Amuse Bouche (1): Koninginnesoep
Amuse Bouche (2): Soesje met mierikswortelcreme en gerookte zalm
Koud voorgerecht: Salade van Hollandse garnalen, appeltjes van oranje en dragon (Borgo di Corlloredo-Malvasia 2012)
Warm voorgrecht: Raviolo met knoldelderij en hazelnoot (idem)
Tussengerecht: Risotto met Koninginnegroente (Di Leonardo-Pinot Grigio-2012)
Hoofdgerecht: Rosbief met basilicumkorst en mierikswortelsais, pommes duchesse, dopewtenpuree met aardappel en kervel (Tenuta Albrizzi-Salento-2009)
Kaasgang: Rambol, geitenkaas met honing, boerenbrie, blauwaderkaas (Moscatel alvear)
Dessert: Mini-pavlova met bosbessen en amandelroom (Moscato d’asti)
Koffie: met passievruchtenblokjes

Het was de eerste keer in deze keuken.
En man man, ik mis wel mijn lieve oude gasformuis.
Maar we hebben ons uitstekend gered en het was weer een feestje.
Er ging wel wat mis, natuurlijk.
Zo vond ik de rosbief taai en niet zo lekker, maar anderen hadden daar een andere mening over.
Ik ben vergeten de kervel door de doperwtenpuree te doen, ook jammer.
En de pommes duchesse hadden wel wat knapperiger gemogen.
En dat allemaal bij het hoofdgerecht.
Maar goed, dat gaat toch altijd mis, hahaha.
Succesnummer waren de ravioli en de pavlova’s, die zullen we nog wel een keer op een diner resumé terugzien.

De gasten waren verzocht in gala te verschijnen.
En dus waren er drie dames in een opgediepte galajurk, drie heren in een prachtig (trouw)kostuum en zelfs een heer in rokkostuum.
De buurt heeft mogelijk wel even achter zijn oren gekrabd aan het begin van de avond.
Toen reed een 14 jaar oude Peugot 306 voor, er stapte een jongeman in rokkostuum uit, hij wisselde zijn schoenen, knoopte zijn strikje voor en liep naar de achterzijde van zijn auto om daar een voleldig matras uit de toveren, die hij onder de arm nam en vervolgens een openstaande deur binnenwandelde, alwaar enkele in het lang gekleede dames met een wit, verwassen short met “Poetin Catering” hem grijnzend op stonden te wachten.
Ik kan me voorstellen dat dat enkele vragen heeft opgeroepen in deze burgertrutten Vinexwijk.
Ik ben blij dat enige studentikoziteit  ons nog immer niet vreemd is!

Het resultaat:

Internet stilte

2013 april 24
by Anoesjka

Of ik niet meer op mijn blog schrijf, het opgeheven heb of nu tegenwoordig alles op facebook schijf.
Ofzo,
Want er valt niets meer te lezen over de familie Reika en dat is kennelijk niet de bedoeling.

Nou kan ik u gaan zitten vervelen met allerhande smoesjes, zoals:
- De site was gehackt (echt waar)
- Ik was heel erg druk met mijn kroost (ook echt waar)
- Ik werk ook nog eens heel hard en het schrijven schiet er dan wel eens bij in (wederom echt waar)
- Ik had andere dingen te doen

En hoe waar het allemaal ook is, het belangrijkste is misschien wel dat ik geen zin meer had.
Geen inspiratie om leuke dingen op te schrijven, niet dat we niets deden overigens.
En dat ik niet zo goed weet wat ik wel en niet op de site wil hebben.
Wel of niet schrijven over mijn gezin?
Wel of niet schrijven over mijn werk?
Wie kan deze site eigenlijk allemaal vinden en wie leest er mee?

En het ene moment kan het me allemaal niets schelen en het andere moment wil ik alles op internet weghebben.
Van deze site tot twitter en facebook.
Maar goed.
Als ik dan op sites van vriendinnen lees, vind ik dat eigenlijk ook wel heel erg leuk
Om op de hoogte te zijn en om mee te “gluren” in andere gezinnen.
Dus.
Tja.
Nou.

Daar ben ik weer.
En binnenkort in dit theater: Het eerste kwartaal van 2013

December in drie delen: 3. Oud en Nieuw

2013 januari 1
by Anoesjka

Het was een belachelijk jaar, met drie life-events tegelijk.
Een mens wordt van minder overspannen:
- De start van twee nieuwe carrieres: ik werd praktijkhouder, RJ veranderde ook van baan.
- We kochten een familiebus
- We verhuisden naar Zwolle
- We verkochten ons huis
- We kregen een zoon
- We vierden vakantie in Winterberg en Limburg
- Carmen werd een schoolmeisje en ze startte met ballet
- We gingen eten op stand
- Rixt werd drie

We vierden oud en nieuw voor het eerst bij ons thuis.
Met mijn ouders.
Het was gezellig.
We staken een beetje vuurwerk af na het eten, voor de meisjes.
We dronken een glaasje en aten een hapje.
We staken nog wat vuurwerk af om middernacht.
De dames sliepen door alle knallen heen.
We gingen om 02.45 uur naar bed en hadden een leuke avond gehad.

Voor 2013 hoop ik op een rustig, kalm en liefdevol jaar.
Voor onszelf en voor de mensen om ons heen.
Zonder al te veel gekke dingen, want die heb ik wel even genoeg gehad afgelopen jaar.
Proost!

December in drie delen: 2. Kerst

2012 december 31
by Anoesjka

Trringg….
Iets over zessen op een avond in december gaat de deurbel.
We zitten net te eten.
Het is bijna pakjesavond en we hebben van alles besteld via internet.
RJ gaat dus open doen en ik probeer de kinderen aan tafel te houden.
Rixt ontsnapt en rent de hal in, ik pluk haar terug en voor ik het weet staat ze er weer.
Snel er maar weer achteraan.
“Ha, wat een grote doos”, hoor ik RJ zeggen tegen de man voor de deur.
Het is een rare doos, zie ik, helemaal niet iets van een postbedrijf.
Ik kijk nog eens goed naar de bezorger.
Hij komt me bekend voor.
Dan herken ik hem.
Hij lijkt op mijn opa, maar dan jaren jonger.
Wat schrikken, ik heb hem bijna 15 jaar niet gezien.
Hij komt wat brengen, ook iets wat ik 15 jaar niet heb gezien, iets waar ik veel herinneringen aan heb, iets wat mij heel erg lief is.
Ik vraag hem binnen, of hij koffie wil.
Hij staat een beetje onhandig in de hal.
Ik ook.
We kijken elkaar aan, hij wil geen koffie, zijn vrouw zit te wachten in de auto.
Zij mag ook koffie.
Maar hij wil niet, hij wil naar huis.
Dat komt wel een andere keer, zegt hij.
Hij geeft ons een hand en loopt weg, het hoofd iets gebogen, de schouders omhoog.
Dag opa oom.

Perplex blijven we achter.
Het duurde nog geen vijf minuten, maar het leken uren, de tijd stond even stil.
Dan horen we gekrijs uit de kamer, de kinderen!
RJ zet snel de doos neer en we gaan terug naar de realiteit.
We eten verder, badderen de kinderen, doen de pyamaatjes aan, lezen voor en gaan naar beneden.

Daar staat de doos.
We nemen hem mee de kamer in.
En dan ben ik weer 10 jaar oud.
” Ik heb met mijn grootvader, neefjes en nichtje een kerstboom gehaald in het grote Kabouterbos in Hattem.
We kijken nog even bij de Kabouterboom naar de holletjes en opa weet zeker dat hij een rode puntmuts heeft gezien.
We zoeken nog even naar Piepelmuts, maar hij is ons weer te snel af.
We slepen de kerstboom achter ons aan naar de auto en rijden naar huis, naar oma.
Daar drinken we warme chocolade en krijgen een koek.
Opa zet de boom neer op het dressoir, achter in de kamer.
Het hele dressoir is bedekt met rotspapier, er is een berg op gemaakt en er staat een stalletje klaar.
Voor het dressoir staan de dozen met kerstspullen: ballen, slingers, kaarsen, mobiles, kerstklokken, sterren en De Doos.
Als de zoetigheden op zijn, gaan we de boom versieren.
Of althans, wij pakken de ballen uit en opa hangt ze in de boom.
Oma zit op haar stoel en kijkt toe.
Als de boom klaar is, mogen we De Doos erbij pakken.
De Doos, vol met beeldjes, kerstbeeldjes, ingepakt in oude NRC’s.
Om de beurt pakken we een beeldje uit.
We geven ze aan opa en hij zet ze neer, in de stal, bij de stal, op de berg.
We vinden Josef en Maria, herders, koningen, een kameel.
Maar de hoofdprijs is het kindje Jezus.
Wie het kindje Jezus vindt is de held van het jaar.
Hij mag even in de stal, maar moet er dan snel weer uit, om pas met kerstnacht terug te komen.
We krijgen nog wat lekkers en gaan dan moe en voldaan naar huis.

Opa speelt de hele kerst, tot en met Driekoningen met de beeldjes.
Eerst komen de herders dichterbij en rond oud en nieuw verdwijnen ze de bergen in, vanwaar juist de koningen aankomen.
Zo tegen 6 januari zijn de heren en hun kameel ook bij de stal aangekomen en daar wacht ze een ongelukkig noodlot.
Ze hebben het kind net mogen aanschouwen en moeten dan vlug De Doos weer in, samen met de rest van de kerstspullen.
Want kerstspullen na Driekoningen brengt ongeluk in de familie.”

De hele film speelt zich af, terwijl ik de beeldjes uitpak.
Ze zitten nog steeds in een oude NRC, uit 1986.
Daar heeft mijn opa ze zelf nog ingedaan.
Jaren en jaren in dezelfde kranten.
Toen mijn grootouders overleden waren, gingen de beeldjes naar mijn oom.
Wij zouden ze delen en om de paar jaar wisselen.
Maar door omstandigheden kwam dat er niet van.
Jaren later en onder geheel andere omstandigheden werd er gesproken over deze beeldjes.
Het bleek dat ze op een zolder lagen te verstoffen en dat niemand er wat mee deed.
Er werd bekonkeld dat ze een poosje naar mij mochten komen.
En dus ging de bel op die bewuste avond in December.

Inmiddels staan de beeldjes te pronken onder onze kerstboom.
De herders staat dichtbij de stal, ze kijken hun ogen uit.
Ze hebben het kindje Jezus al jaren niet mogen bekijken.
Gelukkig is hij nog niets veranderd.
De Koningen zijn onderweg, ze zijn halverwege.
Arme stakkers, ook nu wacht hun hetzelfde noodlot als vroeger.
Ik hoop dat de beeldjes nog lang bij ons mogen blijven en dat mijn kinderen (en kleinkinderen?) er later net zoveel liefdevolle herinneringen aan hebben als ik.

Kerststal

December in drie delen: 1. Sint

2012 december 31
by Anoesjka

December, een drukte van belang altijd.
De komst van Sinterklaas zorgde natuurlijk wat onrust in huize Reika.
We keken half november naar de aankomst van de beste man.
De meisjes mochten een paar keer hun schoen zetten en vonden dat natuurlijk best spannend.
Sint kwam ook op school, dat bleek een desillusie.

Ik haalde Carmen op en vroeg of het leuk was geweest met Sinterklaas.
“Nou mama, dat was niet de echte Sint hoor.”
“Oh?”
“Nee, hij had een bril op en praatte anders. Ik denk dat het een opa was die zich verkleed had als sinterklaas, dat denk ik.”
Daar sta je dan met je goede gedrag.
Ik mompelde iets van :”Oh, aha, ok, hmmhmm”  en ben snel over iets anders begonnen…Lekker dan, vier jaar…

Sinterklaas bezocht ons natuurlijk ook nog.
We hebben onze schoen gezet en de volgende dag lagen er allemaal cadeautjes!
En, raar maar waar, opa en oma kwamen ineens koffie drinken!
Carmen kreeg haar felbegeerde barbie en prinsessenjurk en Rixt kreeg een nachtlampje en klei.
En er waren chocoletters, een cd van kinderen voor kinderen, lekkere luchten voor de groten en een mooi kookboek voor mama.
Dolle boel en uitgelaten kinderen.
Tijmen vond het allemaal best, hij lag lief erbij en keek vrolijk rond.
Hij kreeg een babygym en en een nieuw pakje.
En was intens tevreden met de aandacht van zijn zussen, ouders en grootouders.

Dat zal volgend jaar wel anders zijn :)
Dan wordt hij bedolven onder de legotreinen, technisch lego en afstandsbestuurbare auto’s etc.
Tenminste…als ik mijn man en vader geloven mag ;)

Jarig Jetje

2012 december 5
by Anoesjka

Afgelopen woensdag was het kleine meisje jarig.
Het kleine meisje wat nu toch echt niet meer zo heel klein is.
Ze is en gedraagt zich als een rasechte peuter.
Lieve kleine Rixt werd alweer drie jaar oud!

Op dinsdag mocht ze al trakteren op de creche, hetzelfde als vorig jaar.
Stokjes met kaas, worst, fruit en komkommer, een groot succes!
En fijn ook voor de afwisseling in deze snoepgrage tijden.

Woensdag kreeg onze Jet, zoals het hier gebruikelijk is, ontbijt en cadeaus op het grote bed.
Een uitbreiding voor haar houten trein, boekjes, tekendingen en een schetsboek.
Ze heeft er de hele morgen heerlijk mee gespeeld.
In de middag kwam de visite, de grootouders, tante Trea met aanhang en tante Carla.
Het meisje kreeg de meest mooie dingen: een meisjestrein, een treindorp, Hello Kitty duplo, houten fruit en een leesboek.
Ze vond alles mooi en heeft overal lief mee gespeeld.

Natuurlijk was er ook taart, precies wat onze dame besteld had: taart met slagroom, chocolade en kersen.
En worst, chipjes en komkommer.
Het meisje had een prachtig mooie verjaardagsjurk aan en zag eruit als een echte jarige prinses!
Drie jaar alweer, de kleine dreutel.
Lief, zorgzaam, vrolijk, fel, pittig en koppig.
We zijn vreselijk trots op haar en ze ontwikkelt zich als een dolle.
Als dat zo doorgaat dan groeit ze uit tot een prachtige zelfbewuste vrouw.
Ik hoop het van harte, maar van mij mag dat nog eeuwen duren :)

Segways, ballendiner en kegelsport

2012 november 28
by Anoesjka

Ja hoor.
Weer een jaar voorbij.
En dus gingen we weer op BBC-weekend.
Dit jaar mocht ik het organiseren, samen met vriendin M.
Dat is natuurlijk altijd leuk, geheimzinnige mailtjes uitwisselen, giechelen achter de pc bij het voorbereiden en gezonde spanning of de heren wel aan zouden komen.
Op vrijdagavond haalde ik M. op bij station Harderwijk en terwijl we hier en daar wat hint uitstrooiden, reden we al kletsend naar de Villa in Garderen.
De heren kwamen twee uur later aan op hetzelfde station en wisten redelijk makkelijk onze verblijfplaats te vinden.
Het draaiboek vermeldde:” Na aankomst van de heren is het tijd voor bier. chips en bijkletsen.”
Zo gezegd, zo gedaan. Vriendje S en ik gingen om 06.00 als laatste naar bed, met de nodige alcoholische versnaperingen achter de kiezen en een paar goede gesprekken in de pocket.

De volgende dag viel de schade mee.
Ik denk dat de man met de hamer andere dingen te doen had, godzijdank.
Om een uur vertrokken we voor het middagprogramma.
M en ik hadden een mooie sketch bedacht, door eerst naar het Dolfinarium te rijden, daar verbaast te zijn over het dichtzijn van het ding en daarna naar de werkelijke activiteit te rijden.
De heren hadden ons meteen door, toen we parkeerden en er alleen een kudde oudjes voor de ingang stond.
Wij vonden onszelf veel te grappig en konden onze ogen niet in een serieuze blik houden.
“Hoe is de stemming daar?”  werd er gesmst vanuit de achterste auto naar een van de heren op onze achterbank, “slecht humeur of slecht geacteerd?”
Het probleem met mensen die je al ca 15 jaar kent, is dat ze jou dus ook heel erg goed kennen en een blik voldoende kan zijn.
Meestal is dat fijn, maar in sommige gevallen niet.

De werkelijke activiteit was het rijden op Segways, u kent ze wel.
Die dingen op twee wielen die bestuurd worden door de balans van de bestuurder.
Even oefenen op een parkeerplaats: “opstappen zus, naar voren leunen zo en afstappen hier. Succes veel plezier en tot straks.”
En “oh ja..wilt u hier even tekenen dat wij niet verantwoordelijk zijn?”
Het ging goed hoor, we zoefden over de weg, de hei en het bos.
Of..zoefden….het had best wat harder gemogen vonden wij allemaal.

Na afloop kregen we nog een rondleiding in de plaatselijke brouwerij met een proefplankje bier.
U kunt zich voorstellen dat het naar huis rijden met drie, bij de open haard opgewarmde heren met flink wat bier in de mik, een grappige aangelegenheid was.
’s avonds aten we het alom geprezen en inmiddels traditionele Poetinballendiner.
U raadt het al, alles wat er gegeten wordt is rond: doperwten, parijse wortels, gehaktballen, krieltjes enzenz

Eenmaal verorberd was het tijd voor het avondprogram.
Daar wil ik niet teveel over loslaten, behoudens dat het te grappig is om zes heren als gekken door het huis te zien rennen op zoek naar sint en piet spullen :)
En er kwamen prachtige sinten en pieten de kamer in, compleet met zwarte gezichten, mijters, mantels, staf en schimmel.

Zondag hebben we het weekend afgesloten met de aloude, bekende en door M en mij gerespecteerde kegelSPORT.
De uitleg daarachter bespaar ik u, ik begrijp het zelf niet eens meer.
In elk geval was het weer een dolle boel, veel gelachen, fijn bijgepraat en opnieuw het besef dat wij lieve fijne vrienden hebben.
En dat is toch goud waard!