Op zondag 4 november hebben we Tijmen laten dopen in het Apostolisch Genootschap in Zwolle.
Het was een mooie dienst, waarbij onze lieve familie en vrienden bij aanwezig waren.
Ik vind het altijd een bijzonder moment.
Het opnemen van een nieuw leven, een uniek wonder, in de gemeenschap.
We beloven dat we hem op zullen voeden, zodat hij kan uitgroeien tot een waardevol mens die in harmonie leeft met zichzelf en zijn omgeving.
Ik vind dat best een moeilijke opgave, maar ik kan niet meer doen dan mijn best.
Na afloop van de dienst dronken we koffie en aten we taart.
Ook hadden we nog soep en broodjes.
Het was een hele fijne morgen, waar we met veel plezier op terugkijken.
In de middag werden we gebeld dat oma was overleden, om 10.00 uur, rustig ingeslapen.
Hoe bizar dat haar overlijden plaats vond, terwijl wij ons kind ter doop aanboden.
De cirkel van het leven.
Extra bijzonder is dat wij zaterdagmiddag nog met Tijmen naar het ziekenhuis zijn gegaan.
Oma werd helemaal blij bij de aanblik van het kleine mannetje.
“Mooi, zo’n kleintje toch altijd,” zei ze stralend, “Ik heb er zelf vier had”
Toen we weggingen, hield ik hem nog even bij haar gezicht.
“Dat je maar mooi groot worden mag” was haar wens en daarna kreeg hij een kus.
Op mijn vraag hoe ze zich voelde zei ze: “Ach, niet zo goed, ik ga naar mijn Heilland.”
En dat deed ze ook, de volgende dag.
Inmiddels is oma afgelopen vrijdag begraven.
Ik vond de kerkdienst streng en moeilijk, maar gelukkig was er ruimte voor persoonlijke inbreng.
Daarna hebben we haar begeleid naar haar laatste rustplaats.
Bij de koffie bleek wederom dat een begrafenis als deze geschikt is voor luchtige, leuke en grappige anekdotes over de overledene.
Ik kan daar alleen maar achterstaan.
Oma’s levensboek is gesloten en er komen geen bladzijden meer bij, maar we kunnen altijd teruglezen in haar boek en er om lachen, huilen en praten.
We vieren haar leven en zijn dankbaar voor de mooie momenten die we met haar hebben gedeeld.
Twee bijzondere momenten in een week.
Een achterkleinzoon en een overgrootmoeder.
Een nieuw begin en een afscheid.
Een onbeschreven blad en een volgeschreven boek.
De cirkel van het leven.
Met een schoolgaand kind heb je er ineens ook ander dingen bij.
Namelijk herfstvakantie!
Ik had deze vakantie al vrij genomen, voordat ik met verlof ging.
Dus ook ruim voordat we wisten dat Tijmen zo laat zou komen.
En dus had ik net een week of vier gewerkt en had ik alweer vrij!
Er zijn ergere dingen, haha.
In deze vakantieweek heb ik allemaal dingen gedaan die ik eigenlijk in de laatste week van mijn verlof had willen doen, dus goed beschouwd was dit een inhaalweek…
En heb ik die vakantie nog gewoon tegoed 
Enfin.
We deden leuke dingen.
Zo gingen we naar de hoofdstad voor een verjaardag en naar Friesland voor pake en beppe.
In Friesland gingen we naar een beeldenpark waar we door de blubber liepen.
Dit onder begeleiding van een puberend nichtje wat logeerde
Op twee dagen gingen Rixt en Tijmen gewoon naar de crèche en had ik alle aandacht voor mijn oudste dochter.
En dus hebben we allemaal leuke meidendingen gedaan: de stad in voor een broodje, lekker samen winkelen en samen rommelen thuis.
Erg fijn.
Donderdag en vrijdag waren een paar bijtankdagen voor mezelf.
Hoe leuk het ook is met drie kinderen en een baan, tijd voor jezelf is schaars.
Ik heb fijn in de sauna gezeten, ben naar de kapper geweest en ging met vriendinnen sushi eten.
Wat fijn!!
Inmiddels zijn we weer een weekje verder en blijkt dat de drukte onverminderd voortgaat.
Op de praktijk is het heel erg druk, zowel met spreekuren als visites.
Daarbij werd de griepprik uitgedeeld, deden we een kraamvisite bij een collega en waren er wat problemen met personeel wat er niet was en toen weer wel.
Tegen het einde van de week werden we opgeschrikt door het nieuws dat de oma van RJ met spoed was opgenomen in het ziekenhuis.
Dat geeft ook weer zorgen en drukte, het gaat niet zo goed met haar.
Zo blijkt toch elke keer weer dat de dagen dingen brengen die we van te voren niet bedenken.
Die we niet verwachten of zien aankomen.
Of wel, maar bewust negeren natuurlijk.
Morgen vieren we het leven en wordt Tijmen gedoopt.
Ik vind dat altijd mooi, bijzonder en toch ook weer spannend.
We hebben er alle vertrouwen in dat het een mooie ontmoeting zal worden morgen.
U hoort er nog van!
Het is alweer twee jaar geleden dat we bij Ron Blaauw aten en vier jaar dat we Sergio aandeden en dus was het de hoogste tijd voor een nieuwe culinaire uitspatting.
Dit keer gingen we naar De Zwethheul in Schipluiden.
Een tweesterrenrestaurant onder leiding van Mario Ridder.
Ook nu maakten we de reservering ongeveer een jaar geleden, gewoon, omdat dat grappig is.
RJ en ik waren later dan de rest, omdat we dachten dat we om half acht afgesproken hadden en omdat we ook nog vertraging hadden.
Gelukkig maakte dat allemaal niet zoveel uit, met dank aan onze lieve vrienden, die de keuken al ingelicht hadden.
We werden ontvangen met champagne en natuurlijk een aantal amuses.
1. aardappelkrokantjes met ganzenleverpaté
2. krokantje met paling en een gelei van verjus
3. rouleau van gevogelte met compote van vijgen
4. wilde bospaddenstoelen met iets van radijs
5. marmelade van sinaasappel met creme van saffraan en een schuim van nog iets
6. Leidse nagelkaas met een creme van roggebrood, crème van oude kaas en een schuin van lavendel.
Daarna mochten we aan tafel, waar de laatste (warme) amuse voor ons klaar stond.
Pata Negra met aardappelmousse en een creme van ganzenlever en een zoet zuur van bietjes.
Na al deze lekkernijen begonnen we met het daadwerkelijke menu.
We kregen broodjes op tafel en iedereen mocht een eigen olijfolie kiezen.
Hoe leuk is dat! De keus uit drie soorten olijfolie. Dat had ik nog niet eerder meegemaakt.
Daarna begon het grote eetfeest.
We kregen heerlijke dingen, met fijne wijnen.
De borden waren redelijk mooi opgemaakt, maar geen echte kunstwerkjes, zoals we eerder meemaakten.
De smaken waren echter perfect en de combinaties soms erg verrassend, soms bijzonder, maar altijd goed.
Ik heb geen gerecht gehad wat ik niet lekker vond.
Wel vond ik de bospaddenstoelen niet erg spannend en de smoothie was ook niet helemaal aan mij besteed.
Helemaal geweldig was dat we tijdens tussen de gangen door in de keuken mochten komen kijken, terwijl hij vol in bedrijf was.
Daar hou ik van, ik word daar ontzettend blij van!
Wat we kregen:
We begonnen met het “Likkepotje van de chef”. Een klein rond bakje gevuld met knolselderijpuree met een klein beetje witte chocola, een salade van noordzeekrab, kreeft en daaroverheen kaviaar. Heerlijk!
Hiervan zou je willen dat ze het op de hoek van de straat verkochten, zodat we elke dag zo’n bakje leeg kon lepelen. Echt heel erg fijn.
Daarna kregen we ”Octopus a la plancha”. Octopustentakels, knolselderijpuree, radijs.
Ik had nog nooit eerder octopus gegeten en ik vond het erg lekker.
Vervolgens kregen we ”Tongfilet” met spaghetti van komkommer en een hollandaisesaus en stukjes gerookte paling.
Hoewel het goed was klaargemaakt, vond ik het gerecht zelf een beetje flauw. Tong is van zichzelf al heel subtiel van smaak en het kwam niet echt goed naar voren vond ik.
We gingen verder met de “Zeebaars met een salade niçoise”. Een mooie moot vis met daarop en omheen alle componenten van de salade niçoise.
Dit was wel een van de mooist opgemaakt borden vond ik. De smaak was perfect, echt een heel leuk gerecht.
Als laatste tussengerecht kregen we de “triple A”. Een salade van Aardappel, Appel en Augurk, ofwel een moderne versie van de huzarensalade.
Vooral de stukje gepekeld rund waren heerlijk zacht en mals van smaak, daar hadden we wat mij betreft wel wat meer van mogen zijn!
Het hoofdgerecht bestond uit ” Wilde Schieteend”.
De eendenborst was heel erg goed klaargemaakt (op het karkas gebraden) en werd geserveerd met een stukje lever en een stukje eendenpoot.
Hierbij een stukje vijg en een jus van het karkas.
Een tweesterren hut zou een tweesterren hut niet zijn, als ze geen grapjes zouden uithalen.
En dus kregen we in plaats van een kaasgang een ‘kaas’smoothie. Bestaande uit merg, aubergine, basilicum en hangop met een krokantje van parmezaanse kaas.
Nou..ja..ach..wat zal ik zeggen… de wijn die erbij was, werd volledig omver geblazen. Dat verschil van smaak van die wijn voor en na het proeven van het gerecht was het leukst aan deze gang.
Om de hartigheden af te leren kregen we een klein hapje tussendoor.
Een stukje toast met kaas en een omelet van kwartelei, zo werd het verteld.
Martine en ik zeiden meteen dat we het niet geloofden en het bleek inderdaad geen hartig hapje te zijn.
Wat het wel was? Een klein stukje toast van kokosbrood, een plakje kaas wat gemaakt was van mango-passievruchtengelei en het eitje was gemaakt van kokosijs met een dooier van dezelfde gelei als de kaas.
De eitjes werden ” gebakken” op een teriyakiplaat van -40 graden, zodat de onderkant goed stolde en de bovenkant wat glazig leek, net als een eitje dus. Grappig en lekker.
Tenslotte was het tijd voor de parade van desserts, het bestond uit drie gangen.
1. Een sorbet van kwark, amandelen en olijfolie. Zeer bijzonder om kwark met olijfolie te eten, maar de combi was echt prima.
2. Frambozenbavarois met gevulde frambozen, met ijsschaafsel van zuring, frambozencoulis en venkelgroen.
3. Een gelei van bramen en vlierbloessem, met daarbij een sorbet van vlierbloessem, losse bramen, een saus van bramen en krokante chocolade.
We sloten de avond af en koffie en thee (met bijpassende friandises).
Aan het einde van het diner zat ik aangenaam vol, niet overvol.
Ik vond het een heerlijke avond, heb enorm genoten van de wijnen, de spijzen en uiteraard van de tafelgenoten.
En dan de vraag op welke plek dit restaurant komt in de sterrenlijst.
Waarbij ik natuurlijk wil opmerken dat het een waardeloos vergelijk is, want je eet overal uitmuntend en bijzonder.
De bediening is overal voorkomend en vriendelijk en de menus en wijnen zijn bij alle restaurants perfect.
Maar hé, natuurlijk wil ik graag even mieren 
1. Librije (De eerste keer dat we in een sterrentent aten, alles was mooi en prachtig, de wow-factor was in volle hevigheid aanwezig. Inmiddels acht jaar geleden, dus hoe reëel is deze eerste plaats? Ik pleit voor een herbezoek!!)
2. Ron Blaauw (Mooie verrassende gerechten, prachtig opgemaakte borden, goede sfeer bij de bediening, mooi uitgebalanceerd menu)
3. Zwethheul (Onder Ron Blaauw, met name door de mindere opmaak van de borden en de relatieve veilige gerechten)
4. Oud Sluis (totaal vertroebelt door de hoeveelheid drank en de stijve bediening.)
Op mijn lijstje voor de volgende keer staan, naast dus de Librije, onder andere: Librije’s zusje, de Lindenhof, Parkheuvel, Da Vinci, de Leest.
En nu wilt u natuurlijk nog weten waar de titel van dit schrijven op slaat?
Zoals u weet hebben we ons huis verkocht, de nieuwe bewoners wilden onze vloer niet hebben.
Deze hebben we via marktplaats weten te verkopen en dat bedrag was ruim voldoende voor deze avond.
We hebben er dus letterlijk van de vloer gegeten
Zoals u wellicht weet zou mijn verlof bijna afgelopen zijn.
Aanstaande maandag zou ik weer vol aan de bak moeten.
18 weken verlof achter de rug.
En ja, dat is belachelijk snel gegaan.
En dus had ik mij deze week nog een paar heerlijke dagen in het vooruitzicht gesteld.
Ik moet namelijk nodig naar de kapper, wilde mijn huis spik en span, moest nog even de stad in en meer van dat soort vrouwendingen, die niet handig zijn met een hele kinderschare.
En die met een baby alleen nog wel te doen zijn.
U snapt dat ik dan ook wel even een paar keer moest slikken, toen bleek dat het anders ging.
Ik moest namelijk ineens afgelopen vrijdag alweer spreekuur doen.
En ook deze week ben ik drie dagen aan het werk en twee dagen ‘op de achtergrond’.
Even alleen een uurtje spreekuur, wordt al snel de hele middag of hele dag.
En aangezien ik nog geen opvang heb voor Tijmen, moest hij maandag mee en ging hij dinsdag bij vriendin M spelen.
En nee, ik vind het niet erg.
Dat is het risico van een eigen zaak en het is niet anders.
Maar ik vind het ook niet leuk.
Helemaal niet zelfs.
Het is net als die vakantie die eraan komt, dat moet niet ineens een week verlaat worden.
Maar als het eenmaal vakantie is, dan moet je ook niet ineens een week eerder moeten beginnen.
En dat geldt ook als je 17 weken op je krent gezeten hebt.
Ik was er geestelijk nog niet op voorbereid.
Het enige voordeel is dat ik geen tijd heb om er tegenop te zien.
Maar dat is dan ook het enige voordeel.
Godzijdank is het bijna herfstvakantie
Toen ik zes jaar was, moest ik van mijn moeder op ballet.
Met name, omdat ik, volgens de verhalen, zo krom liep als een banaan.
Het zal je maar gezegd worden.
Ik werd aangemeld bij de balletstudio en ging braaf elke week naar de klassieke balletles.
Na een paar jaar had ik er tabak van en wilde ik, zoals alle andere kinderen, 100 andere dingen.
“Dat kan me niets schelen” sprak mijn moeder, “Het seizoen is betaald, je maakt het af en dan zien we wel weer verder.”
En dus maakte ik het seizoen af.
Dit speelt zich namelijk af in de tijd dat kinderen hun ouders niet tegenspraken.
Braaf deden wat hun gezegd werd en geen grote mond hadden.
*Uche uche*
Dus.
Aan het einde van het seizoen was balletles toch eigenlijk wel weer heel erg leuk en wilde ik terstond nog een jaar.
Dit hele gezemel deed zich gedurende een aantal jaar voor, steeds halverwege het seizoen.
En mijn moeder hield voet bij stuk.
Waarschijnlijk, omdat zij zelf vroeger altijd graag wilde en niet mocht.
En nu had ze een dochter die niet wilde, maar moest …
En dus bleef ik op ballet.
God zij dank zou ik nu willen zeggen.
Ik werd groter, mocht op spitzen, werd nog groter en mocht op jazzballet erbij.
Er volgden uitvoeringen, openbare lessen, kunstjes in het openbaar en voor besloten groepen.
Een heerlijke tijd!
Ik ging studeren, net als andere meiden uit het groepje.
En iedereen bleek braaf elke week terugkomen voor de lessen van deze juf.
Ook toen ik ging werken in Amersfoort, kwam ik elke week naar Zwolle voor ballet.
Een weekend is geen weekend als er op vrijdag geen ballet is geweest.
En hebben we geen ballet, dan gaan we uit eten met in totaal zes meiden.
We maken alle grote dingen met elkaar mee: vriendjes, afstuderen, trouwen, kinderen, huizen kopen, overlijdens van ouders en noem maar op.
Nu al 28 jaar.
Inmiddels is mijn moeder ook op les gegaan bij dezelfde juf.
Ook alweer vijf jaar geleden, klassiek voor beginners.
En leuk dat ze het vindt!
En dat slaat natuurlijk ook over op Carmen, die wilde ook wel zo graag.
Ze heeft er een jaar om gezeurd en we beloofden haar dat ze naar les mocht als ze vier was en naar school ging.
En afgelopen vrijdag was het dan zo ver.
Gelukkig heb ik nog verlof en kon ik haar zelf brengen.
In een mooi roze pakje met een roze rokje en roze schoentjes (die een kraamcadeautje waren van de juf vier jaar geleden) stond ze in de kleedkamer te dralen.
En daar ging ze de les in, aan de zo vertrouwde hand van de juf, in de zo bekende balletstudio.
Ik zag mezelf gaan en mijn moeder achterblijven in de kleedkamer, 28 jaar geleden.
En ja, dat vond ik best even een dingetje.
Mijn kleine meisje, die haar balletlessen krijgt van de juf die ik al zolang ken.
Die mij heeft op zien groeien, die mij de liefde voor dansen heeft gegeven, die mij heeft zien dansen met Carmen in mijn buik.
En die nu mijn kleine meisje bij de hand neemt en haar de eerste stappen laat zetten in de balletwereld.
Ik hoop zo dat ze het net zo leuk mag vinden als haar oma en moeder en dat we nog jaren met veel plezier mogen dansen bij deze lieve geweldige balletjuf!
” Als ik vier ben, ga ik naar school he mama?”
” Duurt dat nog lang?”
” Zijn deze pantoffels voor school?”
” Kijk papa, ik heb gymschoenen!”
” Moet dit plantje ook mee?”
Zondagavond 2 september.
De laatste avond als ouders zonder schoolkind.
Opgewonden ligt ze in haar bedje.
We hebben samen haar gymtas klaargemaakt, het plantje, de slofjes en de placemat erbij gezet.
Ik lees voor van Daantje die naar groep 1 gaat.
Een enorm lang verhaal, maar Carmen absorbeert alles.
Dan moet ze gaan slapen.
” Ik kan niet slapen” zegt ze tegen RJ en hij stelt haar gerust: ” Ga maar gewoon lekker liggen met je eendje en denk maar aan hoe leuk het morgen wordt. We komen straks nog even bij je kijken.”
En als we een kwartiertje later kijken, ligt ze tevreden te slapen.
Niet veel later sta ik haar broodtrommeltje, fruit en drinkbekers klaar te maken*.
En ik realiseer me dat het de eerste keer van heel veel keer.
Zeker twaalf jaar sta ik trommels te vullen op schoolavonden.
Maandagmorgen 07.00 uur.
“Carmen, ben je wakker?”
“JA!!” ze zit rechtop in bed, “Vandaag ga ik naar school!!”
Bij school aangekomen vond ze het toch een beetje spannend.
We gaven de juf een handje en liepen het lokaal in.
De juf wees ons de kapstok en nam de placemat aan.
Carmen deed haar slofjes aan en ging op haar stoeltje zitten, op haar tafel lag een kleurplaat klaar.
Ze begon meteen enthousiast te kleuren.
En terwijl papa nog filmde en mama een paar foto’s maken, zag je haar denken: “Ga nu maar, ik red me wel. Waar maken jullie toch zo’n ophef over?”
Het meisje heeft geen traan gelaten.
En de moeder ook niet
Al was het wel een beetje een dubbel gevoel.
Ze is zo groot!
Toen we aan het einde van de dag op het schoolplein stonden te wachten, kwam ze naar buiten aan de hand van de juf.
Thuis dronken we een kopje thee en wilden we natuurlijk weten hoe het was geweest.
Maar dat konden we mooi vergeten, geen woord wilde de dame kwijt.
Toen oma en opa even kwamen vertelde ze wel wat, over een liedje, een tekening en de letter Z die ze had geleerd.
Om zeven uur lag ze down en out in haar bed, bekaf van alle nieuwe indrukken.
Gisteren kwam ze ook blij uit school, ze had met Dochter van vriendin M gespeeld.
En ze wilden wel bij elkaar gaan spelen.
Maar ook Dochter was de dag ervoor enorm bekaf geweest en dus besloten de moeders in wijsheid dat het spelen maar even een weekje moet wachten.
En dat bleek een goede keus, want ’s avonds ging Carmen volledig uit haar stekker omdat Sesamstraat was afgelopen, zo moe was ze.
Woest was ze, brullen, trappelen, tranen, snot…..u kent het wel.
Ik ben benieuwd hoe het gaat met haar vermoeidheid en humeur aan het einde van de week.
Maar voorlopig: so far so good!
*Op school is een continuerooster, dat betekent dat alle kinderen overblijven.
Daar gingen we dan vanmorgen.
Naar Amersfoort.
Naar het Leeuwendalersplein.
We keken nog even bij het huis, ons thuis.
Het thuis dat we kochten toen we gingen trouwen.
Het thuis waar onze twee dochters werden geboren.
Het thuis waar we plannen maakten, waar we lachten, waar we huilden.
Het thuis waar mijn vader een prachtige keuken ingezet hebben, waar ik zo ontzettend veel plezier van heb gehad.
Ik zag mijn dochters in het bad zitten en slapen in hun kamers.
Ik zag mezelf zitten in het kraambed met de kleine babietjes en alle mensen eromheen.
Ik zag mezelf koken in de keuken en zag de gasten van het Poetindiner zitten.
Ik zag ons zitten in de tuin, terwijl de meisjes lief speelden.
Het huis wat weg moest vanwege mijn werk.
Het huis wat een last werd op onze schouders.
Het huis wat we verkochten met verlies aan kopers die enorm aan het zuigen waren.
Het huis wat kaal was, waar geen leven meer in zat en wat allang niet meer ons thuis is.
Vandaag tekenden we de acte.
Vandaag hebben we het boek gesloten.
Dag huis, dag tuin, dag opbergschuur.
Bedankt voor vijf mooie jaren, voor drie mooie kinderen, voor vele mooie herinneringen.
RJ had nog een hele week vrij en die hebben we goed besteed.
We hebben allemaal achterstallige dingen gedaan, nagebeld, opgeruimd, uitgezocht etc.
Daarnaast heeft RJ de vloer uit het huis in Amersfoort eruit gehaald en verkocht via marktplaats.
De kopers wilden deze namelijk niet overnemen en dus vonden wij dat hij eruit moest.
Een prachtige mooie laminaatvloer, die nog hartstikke goed is.
En die kooplui hebben ons al genoeg geld afhandig gemaakt.
Wij dachten dat ze erop zouden gokken dat we hem wel zouden laten liggen.
Misschien is dat wel helemaal niet waar, maar inmiddels was het een principekwestie geworden.
En nu is er een heel aardig meisje uit Utrecht heel blij met onze vloer.
Donderdag zijn we naar het Dolfinarium geweest.
De meisjes vonden het prachtig en ze hebben het nog steeds over alle dolfijnen, zeehonden en de vissen die ze mochten aaien.
Ze spelen steeds de theatershow van Spetter na, waarbij het dolfijntje ondeugend was en in de gevangenis terecht kwam.
Heel grappig om te zien hoe ze dat verwerken.
Zaterdag gingen we bij vriendin S en co op bezoek.
Dat was een hele leuke, mooie en bijzondere ontmoeting.
Daarover later misschien meer.
Vandaag hebben we de vakantie afgesloten met een picknick in het park met mijn schoonzus en haar gezin.
Erg gezellig!
Morgen wordt een bijzondere dag.
Onze dochter gaat naar school.
Ons huis wordt officieel verkocht.
Hierover volgt natuurlijk een logje.
Nu ga ik eerst een broodtrommeltje vullen…..
We wilden dit jaar geen vakantie plannen, je weet immers nooit hoe het gaat met zo’n kleine hummel in huis.
Maar naar mate de weken vorderde en de hummel eigenlijk geen grote problemen veroorzaakte, besloten we toch maar weg te gaan.
Dus belden we schoonheit en vroegen we of we de sleurhut caravan mochten lenen.
En dat mocht.
Dus.
Met de sleurhut…..
Mijn schoonmoeder vond dat ook geen goed idee en bood ons haar huis aan en zag zichzelf al zitten in de caravan ergens op een idilisch campingplekje.
Lekker fietsen en keuvelen, zodat wij met de baby in een fatsoenlijk huis konden bivakeren.
Maar nee, wij kozen toch voor de sleurhut.
Want een huis is een huis en een plekje op een camping is vakantie.
En dus gingen wij afgelopen zaterdag met een slakkengang naar Brabant, waar we onze geleende sleurhut naar deze camping.
We stonden op een prachtig speelveldje, een speelhuis met zandbak in het midden van het veld.
De meisjes hadden meteen de weg ernaar toe gevonden, terwijl wij de voortent aan het opzetten waren.
Het viel alles mee en met een uurtje hadden we alles staan.
Gelukkig, want het was inmiddels twaalf uur en HEET.
Want natuurlijk hadden wij het meest tropische weekend in jaren uitgekozen om ons kampement op te zetten.
De rest van het weekend hebben we in het zwembad gelegen.
Verder deden we niet veel.
We speelden in de speeltuin, zwommen, badderden in het rode autobad en puzzelden ons suf.
Ik probeerde een boek te lezen, RJ probeerde zijn helicopters te maken.
De meisjes gingen belachelijk laat naar bed, sliepen samen in een bed (wat wonderbaarlijk goed ging) en werden opgevroten door de muggen.
De jongeman deed zijn normale ding, hij sliep, hing aan de borst en mopperde een beetje.
En hij kan inmiddels enorm breeduit lachen, heerlijk!
We maakten ook nog wat uitjes.
Zo bezochten we Zoo parc Overloon (wel aardig) en bekeken we Venlo.
Terwijl ik vanaf een terras twitterde over Venlo, kreeg ik een mention van haar , dat ze een leuke stadje kende even verderop.
En toen zei ik: Dat moesten we dan maar doen voor de middagvlaai.
En voor we het wisten hadden we een date gemaakt en zaten we op een terrasje samen ergens in het Limburgs schone land.
Ik vond het heel spannend!
En het was heel gezellig en de tijd vloog voorbij, de kindjes speelden braaf, en voor we het wisten was het tijd om weer ons weegs te gaan.
Eenmaal in de auto dacht ik: Wat zal ze wel niet gedacht hebben van ons?
Wij vieze ongewassen in camping outfit gestoken familie Flodder?
Gisteren zijn we weer teruggereden.
Het was een heerlijk week.
En stiekem moet ik zeggen dat het me erg meeviel in de sleurhut.
Maar ik ben toch meer een tentmens.
Inmiddels zijn alle vakantieslijkjes weer van ons af, is de was bijna gedaan en staat de caravan gereed om terug te brengen.
Het is jammer dat we dit jaar niet langer weg konden, maar we hebben geleerd dan kamperen met drie kinderen prima te doen is.
En dus gaan we maar sparen voor die mooie burgerlijke familietent voor volgend jaar.
Door alle gebeurtenissen hier, zouden we bijna vergeten dat we ook nog andere kinderen hebben.
Zo is daar natuurlijk onze kleuter.
Zoals eerder geschreven, hadden we haar verjaardag verschoven naar 8 juli, maar ja…toen werd Tijmen geboren op 5 juli en besloten we het hele gebeuren maar weer een week te verschuiven.
Het arme kind was dus pas uiteindelijk op 15 juli pas jarig.
Ze kreeg ontbijt op bed en natuurlijk cadeautjes.
Van haar zusje een boekje en van ons een heuse fiets, een roze.
Wat was ze daar blij mee!!
Beneden hingen slingers en was haar stoel versierd.
De ochtend hebben we vrij rustig gehouden, we zijn even naar buiten geweest met het hele gezin.
’s middags kwam de visite, opa en oma, pake en beppe, tante Carla en Brahim en tante Trea met Laura.
Genoeg mensen voor een verjaardag vlak na een bevalling
Ze kreeg mooie boekjes, een mandje voor de fiets, een cd met klassieke muziek van Prokofjev (Assepoester), een huis van Nijntje en een schoolbeker en broodtrommel van hello Kitty.
Het kind was de koning te rijk en is blij met alles.
Natuurlijk was er ook taart, zelfs een taartje voor haar helemaal alleen.
De grootouders bleven allemaal eten en op verzoek van de jarige werden en frietjes gehaald.
Waar ze vervolgens zelf weinig van gehad heeft, zo vol zat ze van de hapjes.
In bed zei ze dat ze een hele leuke verjaardag gehad had en vroeg ze wanneer ze weer jarig was.
Over 11 maanden lieverd…
Ook is ze naar school geweest voor een wendag.
Ze vond het heel erg leuk, papa was veel te vroeg om haar op te halen, vond ze.
Ze wilde eigenlijk nog blijven.
Maar toen ze thuis kwam is ze in bed gaan liggen, toch wel moe
Ze komt in de klas bij een lieve juf en wat helemaal leuk is, bij de Dochter van vriendin M, die negen maanden ouders is.
En vriendin M en ik kennen elkaar al vanaf de kleuterschool, waar we bij elkaar in de klas zaten.
Hoe bijzonder is het dat onze dochters bij elkaar in de klas gaan komen!!!
Onze kleuter is helemaal klaar voor school en kan niet wachten tot de vakantie is afgelopen.
Ze wil leren lezen, schrijven en rekenen en spelen met de kinderen in de klas.
Ik vind het vooral spannend en wat mij betreft duurt het nog eeuwen tot 3 september!
Ik weet wel wie er met tranende ogen bij school staat op 3 september, dat is niet mijn dochter
